Pancake Airlines

La Seu d'Urgell

2011-10-21T00:00:00.000+02:00

Fijn dat je een paar uur bezig bent om je vliegplan precies volgens alle regeltjes voor te bereiden, zodat het goedgekeurd wordt. Zeker fijn als je vervolgens ook uiteraard het weer en alle NOTAMs goed bestudeerd hebt. En helemaal fijn als je vervolgens 3 uur gevlogen hebt en die vrolijke vrienden van vliegveld La Seu d'Urgell (ze zeggen zelf tegenwoordig Pirineus Andorra om een beetje voornaam over te komen) je terwijl je boven het veld hangt vertellen dat de baan gesloten is.

Gek word je er pas van wanneer ze doodleuk zeggen dat het vanwege een accident on the runway is, maar er echt absoluut niets te zien is. Enige oplossing bleek uitwijken naar La Cerdanya, waar ze ons wisten te vertellen dat het ook nog eens alleen maar een oefening (b)lijkt te zijn.

Los van de 150 euri taxikosten op en neer maakt het allemaal niet zoveel uit. Prachtig ritje door de bergen met allerlei fantastische doorkijkjes met kleine dorpen, leuke riviertjes door het groen, en woeste steile hellingen op de achtergrond.

Vanmorgen in Cannes hadden we nog andere zorgen. Alle TAFs waren ok, behalve die van Marseille. Daar stond een lekker briesje van 45 knopen met uitschieters van 55 in verrmeld. Toch nog even verder kijken dus, want lag Marseille niet aan het eind van het Rhone dal? Gelukkig kijken we ook altijd het OPMET overzicht van luchtvaartmeteo.nl na en daar staat ook een sigmet in. Die was op de significant weather chart niet te zien, omdat die alleen dingen weergeeft die (deels ook) boven flightlevel 100 spelen. De valwinden van de Mistral uit het Rhonedal en de severe turbulence die daar uit voortkomt heeft kennelijk vooral effect op de lagere luchtlagen, want de waarschuwing zegt Below FL060.

Dat is net de hoogte die we gefiled hebben, maar voor de zekerheid toch nog even Harry gebeld of dat wel goed gaat en toch ook maar voorgenomen sowieso wat hoger te gaan vliegen.

We starten vanaf Cannes richting Middelandse Zee en draaien al snel richting Saint Tropez naar het westen. We mogen al snel naar flightlevel 100 klimmen, daar waait het wel behoorlijk met een knoop of 40 maar verder hebben we nergens last van.

Voorzichtigheidshalve blijven we de kust volgen i.p.v. een directe oversteek van meer dan 100 mijl naar Perpignan. en zo kunnen we onderweg ook nog wat zien. Wanneer we Cap d'Agde naderen draaien we naar het zuiden. Na Perpignan cancellen we IFR en vliegen we rechtstreeks richting het vliegveld midden in de Pyreneeen.

Op La Cerdanya worden we goed geholpen door vreselijk aardige mensen op het vliegveldje. Ze regelen een taxi naar La Seu en zullen ongetwijfeld goed op de Pancake passen die netjes op het platform tussen de net besneeuwde bergen vastgebonden staat.

We zitten in El Castell de Ciutat, een hotel dat tegen een 16e eeuws kasteel is gebouwd. We zijn kennelijk al erg verwend, want de eerste indruk is toch dat het hotel ondanks de prachtige ligging en faciliteiten toch al wel een beetje verlopen begint te raken. Met het eten 's avonds is echter helemaal niks mis.

We gaan morgen nog een rondje wandelen, Marijke heeft nog een speciale lymfe-massage geboekt en dan willen we zaterdagochtend vroeg weer terugvliegen naar Nederland. We moeten waarschijnlijk toch nog even bijtanken, misschien in Auxerre. We eindigen denk ik op Hilversum, zodat we op tijd voor het feest van Bart zijn. Sander vliegt dan zondag wel even door naar Lelystad.

Cannes

2011-10-19T12:18:00.000+02:00

Net oostelijk van Lido met uitzicht op het centrum van Venetie

Bij het wegvliegen van Lido proberen we linksom langs Venetie te gaan, maar we krijgen echt andere instructies van de verkeersleiding, dus helaas is de afstand wat groter. Voor het eerst deze reis zit ik rechts en Mark links, voor ons beide niet de beste plek, maar wel leerzaam. Na het eerste stuk VFR laag gevlogen te hebben steigen we naar FL110. Als we noord west Italie bereiken wordt het ook bewolkt onder ons. Heerlijk relaxed zo rustig en hoog vliegen we rustig door.

we laten Lido achter ons

We steken vanaf Genua/Portofino (helaas niet te zien vanwege de bewolking) een stukje water af richting Zuid Frankrijk en dalen voor Albenga door de wolken en gaan over naar VFR. De bewolking hangt nog iets lager dan verwacht, dus we moeten nog even cirkelen om niet buiten het radarbereik van de verkeersleiding te komen voor we in VMC zijn.

Onderweg heb ik heel ijverig een aantal VFR waypoints in de Garmin gebracht, maar bij aankomst oost van Cannes krijgen we toch nog een ander waypoint opgegeven. Het blijkt een punt van Nice te zijn, maar we kunnen het niet bereiken omdat het iets noordelijker in de heuvels ligt en daar de bewolking te laag hangt en wij inmiddels VFR zijn. Nadat we dat aangegeven hebben krijgen we een heli route op 500 ft over zee.

nog niet echt lekker zicht op 2000ft boven de Middelandse zee

Het landende commerciele verkeer van Nice komt over ons heen en we komen een aantal heli's tegen voor we in de baai van Cannes komen. Nadat Mark een prachtige steile landing op Cannes gemaakt heeft tanken we en parkeren we de pancake weer voor een dag. Op een bankje vlak bij de taxi standplaats zoekt Mark een fantastisch hotel in het Centrum van Cannes waar we lekker uitrusten met een cocktail, Mark zwemt nog wat op het dak in het ijskoude water en daarna nuttigen we een overheerlijk diner in het restaurant van het hotel met uitzicht op de oude stad van Cannes. De kok schijnt beroemd te zijn om zijn toetjes, wat we graag geloven.

Vandaag hebben we we wat minder mooi weer en houden we lekker een rustdag. We wandelen langs de prachtige zeiljachten in de haven en klimmen omhoog voor een prachtig uitzicht. Natuurlijk slaan we het museum over, dat is veel te cultureel voor ons. We winkelen weer wat en drinken koffie in de regen in een overdekte strandtent. We hebben besloten vanavond niet te eten, maar iets kleins te nemen.

We vinden in de oude stad een klein tentje waar je wijntjes kunt proeven en pata negra, kaasjes en foie gras kunt eten. Mark proeft wat wijntjes en ik ben al aangeschoten van 2 glaasjes Sangria, en de quarante-e-tres helpt ook niet. Giechelend en schommelend lopen we naar het hotel waar we nog een cappucino nemen en een creme brulee delen. Deze avond kun je gerust een 10 geven!!

"toevallig" shoppen omdat we toch door deze straatjes moeten

de Pancake is in goed gezelschap op Cannes Mandelieu (LFMD)

Monaco

ondanks het faillissement toch een prachtig apparaat....

Locarno naar Venetie

2011-10-17T08:46:00.001+02:00

Volgens de planning van Mark zouden we vandaag een klein tochtje maken van Locarno via het Como meer naar Lugano, maar omdat het weer hier nog steeds vrij somber is gaan we gelijk door naar Venetie.

Daarnaast vliegen we liever vandaag iets langer, zodat we in Venetie twee dagen rust kunnen nemen. Weersverwachting voor Venetie is strak blauw, maar wel koud (ongeveer 14 graden). We starten VFR richting Lugano en worden daar bij het waypoint boven het vliegveld IFR naar FL 110 geklaard. Om de SID te kunnen selecteren snel even de departure airport in het vliegplan van Locarno in Lugano wijzigen, maar dan kan hij weer op de autopiloot net voordat we IMC zijn. Wel even spannend om zo tussen de bergen de wolken in te vliegen, maar gelukkig hoeven we niet blind op de verkeersleiding te vertrouwen, maar zien we op de Garmin ook dat we precies netjes van de bergen vrij blijven.

Eenmaal boven de wolken vliegen we heerlijk in het zonnetje en zien we overal de bergtoppen boven de slagroomtaart uitkomen. Het wordt weer een prachtige tocht, dit keer heel relaxed op FL 110 langs de zuidkant van de Alpen, met prachtig uitzicht op onder andere het Gardameer. Langzaam trekt het open onder ons waardoor we alles goed kunnen zien.

We zetten de daling in naar Venetie en zodra we op 2000 ft komen is het behoorlijk turbulent. Hoog vliegen bevalt ons behoorlijk goed, dit gehobbel hebben we liever niet een paar uur.

De approach is over de laguna bij Venetie. Wat ziet het er hier prachtig uit. We landen op een grasbaan op Lido, een eiland tegenover Venetie. Op final hebben we werkenlijk een prachtig uitzicht en later bijkt dat we recht over onze "roofgarden" gekomen zijn waar we drie nachten gaan relaxen.

We hebben mazzel gehad dat we op het laatste moment zo'n prachtig plekje hebben kunnen bemachtigen. We zitten met een prachtige kamer en een dakterras precies tegenover het San Marco plein. Omdat iemand op het laatste moment niet is komen opdagen kunnen we hier drie nachten blijven. Dat is te mooi om waar te zijn... toch maar even onze reeds geboekte bed en breakfast cancellen.

Vanavond blijven we maar even op Lido, lekker borrelen in het zonnetje met het prachtige uitzicht op Venetie en alle schepen en vliegtuigen die voor ons neus een optreden geven. Morgen storten we ons in de drukte.

Venetie

2011-10-17T08:46:00.000+02:00

Heerlijk uitslapen, vandaag en morgen blijven we lekker hier. Ons ontbijt wordt geserveerd op het dakterras met uitzicht over het water naar Venetie. Wat een prachtige plek!! Na het ontbijt lopen we richting de bootterminal. We kopen een pas waarmee we twee dagen alle verschillende bootverbindingen kunnen nemen onbeperkt.

We steken over en stappen uit bij het St Marco plein. Het is hier ongelooflijk druk ook vanwege een moderne kunst expositie die een keer in de twee jaar hier gehouden wordt. Als je iets van de drukste plekken wegloopt valt het verder reuze mee. Venetie is een prachtige stad, je wordt hier overweldigd door de grootsheid van het verleden. Hoe is het mogelijk dat we in het verleden zonder alle moderne hulpmiddelen in staat waren zo'n prachtige stad te bouwen. Het is heerlijk dat er nergens auto's rijden. Alle vervoer gaat over het water of lopend.

We winkelen wat, ik koop een leuk baretje ter voorbereiding op een "bad hair year",en we gaan tussendoor even terug naar Lido om onze trofeeen thuis te brengen en wat in de zon te zitten. Het is maar 14 graden, maar uit de wind en in de zon kun je heerlijk zitten.

's Avonds pakken we de boot weer en gaan op zoek naar een restaurant dat Mark op het internet heeft gevonden. We lopen in het schemerdonker door allemaal piepkleine duistere straatjes, maar uiteindelijk blijkt het restaurant er gewoon niet meer te zijn. Onderweg zijn we wel een heel leuk plekje tegengekomen wat we graag als alternatief gebruiken.

Super gezellig, en overvol gaan we weer met de boot terug naar ons geweldige "roof garden terrace". We slapen vannacht met alle gordijnen open en uitzicht op de lichtjes van Venetie.

In de ochtend zie je de enorme cruise schepen een voor een voorbij schuiven, vaak geholpen door een leger van sleepboten. Rond een uur of vijf vertrekken ze dan weer naar de volgende bestemming. Ook QE I is er bij.

Vanmorgen doen we heerlijk rustig aan, vandaag is het echter iets te koud om het ontbijt buiten te eten. Om even iets minder naar binnen te werken doen we vandaag alleen een late lunch. Twee maaltijden per dag is voor ons meer dan genoeg. We nemen eerst een aantal verschillende boten, zodat we Venetie vanaf het water vanaf iedere hoek hebben kunnen bekijken. We genieten er met volle teugen van, het weer werkt ook echt fantastisch mee. Mark loopt de hele dag te filmen en te fotograferen.

Lunch nemen we vlakbij de beroemde brug (ponte de Rialto). We delen heerlijk in het zonnetje een lekkere risotto terwijl de gondels en prachtige motorbootjes vlak langs varen. De gondels zijn echt meesterwerken van kunst met pluche bankjes en gouden beeldjes, het is een lust om naar te kijken.

Ik vind het echt jammer dat we Venetie al weer gaan verlaten. Het is wel druk en toeristisch, maar omdat er geen auto's rijden voelt het heel relaxed. Kortom echt een prachtige plek!!

's Avonds bereiding we samen de vlucht voor, zodat ik goed voorbereid ben om tijdens de vlucht naar Cannes rechts te zitten.

Door de Alpen naar Locarno

2011-10-17T08:45:00.000+02:00

Als we vrijdagochtend wakker worden ziet het weer er somber uit. De Duitsers noemen het "Hochnebel". De bewolking hangt op 2000 ft, dat valt een beetje tegen. De doorgang door de Alpen is nog gesloten. Mark heeft een abonnement genomen op de Zwitserse luchtvaartmeteo, waarmee we continue op de hoogte worden gehouden over de weer condities voor de Alpen.

Op een overzichtelijk plaatje kun je per route door de Alpen voor de komende tijd per 2 uur zien of het VFR verantwoord is. Wij gaan voor "Open" en laten "Difficult" en zeker "Marginal" voor wat het is. Betekent wel dat we even tot de middag moeten wachten. Via een andere website (www.centralheli.ch/index.php?id=572) kun je vervolgens per GAFOR Route ook nog een serie webcams bekijken door simpel op de gewenste route te klikken.

We doen dus maar lekker rustig aan, na het ontbijt lopen we rond een uur of 12 richting het vliegveld. Het is wel heel rustig weer, maar met de noorden wind wordt vochtige lucht tegen de Alpen geblazen en condenseert tegen de bergruggen. Gelukkig lost het in de loop van de dag op en ontstaan er blauwe plekken. De doorgang door de Alpen is open en de webcams geven goed weer op de route. Helaas is in Locarno ook "hochnebel" omdat het aan de zuidkant van de Alpen zuiden wind is, dus ook daar wordt de lucht tegen de bergen geblazen.

Met een gezonde spanning in ons lijf starten we op baan 07 richting het meer. Wat een mooie omgeving is het hier. Mark houdt niet op met fotograferen en filmen terwijl ik de Pancake op 8500 ft breng, de geplande hoogte over de Gotthard pas.

We hebben de doorgang heel zorgvuldig bestudeerd en ook een aantal aanknopingspunten in de Garmin gebracht, maar toch blijkt het in de praktijk best moeilijk om de juiste doorgangen te vinden. Best spannend als je koers richting bergen is waar je zeker niet overheen kunt met een stijging van 500 ft per minuut. Maar je moet niet te ver vooruit willen plannen want als je in de buurt komt is het altijd weer duidelijk welke doorgang je moet hebben.

We besluiten door te stijgen naar 10500 ft. Het voelt toch beter om er wat hoger doorheen te gaan. Wat een respect krijg je vanaf hier voor deze plek. Het is een ongelooflijk ruig en onherbergzaam gebied. Gelukkig snort de motor van onze Pancake rustig door, want je moet er hier niet aan denken om een noodlanding te moeten maken.

Ondanks dat het heel rustig weer is krijgen we op meerdere plekken te maken met up en downdrafts. We blijven keurig op hoogte, maar de snelheid schommelt tussen de 120 en 90 knopen. Om zoveel mogelijk van de updrafts gebruik te maken blijven we aan de lijzijde van het dal, maar ook weer niet te dicht naar de bergrug toe, want dan wordt het weer erg turbulent.

Ik ben continue geconcentreerd aan het vliegen terwijl Mark naast me, navigeert en natuurlijk films en foto's maakt. Ik kijk straks wel hoe mooi het hier was, want nu ben ik even druk......

Na de Gotthard pas wordt het dal waar we doorheen vliegen weer wat breder en kan ik weer wat ruimer ademhalen. In de verte zien we al de "Hochnebel" hangen boven Locarno, waar we gemakkelijk voortijdig onderdoor dalen. We moeten nog even holden boven Bellinzona omdat er een vliegshow op Locarno is van een militair stuntteam. Ook interessant om rondjes te draaien tussen berghellingen aan beide kanten.....

Al snel is het stuntteam geland en zijn ook wij weer aan de beurt voor een prachtige landing richting het Lago Maiore.

Oef, dit was best spannend, ondanks de prachtige weersomstandigheden. Volgens Mark hebben we een uurtje gevlogen, maar voor mijn gevoel waren het er 5.

In Locarno vinden we een gezellig hotelletje aan het meer, lekker stukje wandelen, even borrelen en dan kunnen we toch nog buiten met zicht op het meer eten. Dat redden we nog net voordat we omvallen in onze twijfelaar van het Garni Millenium.

Buochs

2011-10-17T08:41:00.000+02:00

Nadat we een jaartje met minder leuke dingen zijn bezig geweest, is het weer tijd om een leuke trip te plannen. Mark heeft zich weer een weekje achter de PC genesteld en een fantastische reis geplanned.

Het weer lijkt mee te werken en we vertrekken op donderdag op 13 oktober 2011 naar Buochs aan de noordzijde van de Alpen. In Nederland is het strak blauw, maar onderweg verwachten we bij zuid Duitsland een gebiedje met moderate icing en de verwachting voor Buochs is broken 2000. We gaan ervoor en als het niet lukt wijken we ergens uit, want Buochs ligt al behoorlijk tussen de bergen.

Het wordt een heerlijke IFR tocht op FL 90. Het is vaak moeilijker om een IFR plan goedgekeurd te krijgen dan het ook werkelijk te vliegen, ook al wijkt ATC in praktijk steeds van het vliegplan af. Op de route door Duitsland worden we met name bij de approach en departure routes van de grote vliegvelden vandaan gehouden.

Inderdaad ligt er zoals voorspeld op de SIGMET chart bij Zuid Duitsland een gebiedje met slechter weer en we vragen een hoger level aan omdat de bewolking net op onze hoogte hangt. We pakken nog net een stukje wolken mee tijdens het stijgen en hebben gelijk een klein beetje ijs op de vleugels. We worden nog verder omhoog gedwongen en dat voelt niet goed meer dus we besluiten op een punt waar de bewolking wat dunner is erdoorheen te gaan naar een level beneden de vorstgrens. Dat lukt, maar dan moeten we wel een stukje door de wolken en de regen, ziet er gelijk een stuk minder gezellig uit dan in het zonnetje boven een soort slagroomtaart vliegen.

Aangezien Buochs geen IFR veld is worden we vanuit Zurich naar Emmen gestuurd waar we de daling inzetten op de ILS van vliegveld Emmen. Op 3000 ft breken we af naar links en gaan onder de bewolking door richting het Vierwoudstrekenmeer. Het weer valt hier ontzettend mee en de zon breekt steeds meer door.

Wat een fantastische aankomst tussen de bergen!! We vliegen over een meer, om een bergrug heen en daarachter verschijnt het vliegveld. We zitten er al dichter bij dan we verwacht hadden en zetten gelijk de landing in. Gas eraf, flaps en voor we het weten staan we op een twee kilometer lange baan vlakbij het meer.

Het vliegveld is op zich niet zo druk, maar aan de overkant staat ook nog de Pilatus fabriek waar veel mensen uit de omgeving direct of indirect voor werken. Zal dus ook wel meevallen met het klagen over geluidsoverlast wanneer hun vliegtuigen vrijwel continu allerlei capriolen uithalen boven het meer, het dorp en de baan. Interessante omgeving om vliegtuigen te testen met alle bergen om het veld.....

We lopen langs een riviertje vol smeltwater in 20 minuutjes naar hotel Rigiblick am See. Het heeft de week ervoor al behoorlijk gesneeuwd in de Alpen, en vanuit ons uitzicht kunnen we de sneeuw ook al zien liggen.

Buochs is een schattig dorpje in deze prachtige natuur, maar er is in deze tijd van het jaar niet veel meer te beleven. Lunch zit er niet meer in, ook niet bij de Italiaan met truffel pizza op het prachtige terras aan de overkant die net een weekje weg is. Met een glas water en een meegebrachte stroopwafel houden we het wel vol tot het avondeten in het hotel. We maken nog een prachtige wandeling en vallen na het eten gelijk in slaap.

Terug naar huis

2010-08-20T12:20:00.000+02:00

Klik op de titel om de video op Youtube te zien

Goed dat we een dagje hebben gewacht met de terugvlucht naar Lelystad. Donderdag bleek het echt perfect weer te zijn om terug te vliegen. In Aarhus konden we makkelijk naar FL100 vliegen met wat scattered bewolking en op dat niveau waren de laatste onweersbuien makkelijk te zien en te ontwijken.

In Denemarken zagen we weer het eerste Nederlandse vliegtuigje, nadat we de laatste ook in Denemarken maar dan aan het begin in Roskilde hadden gezien. Bij vertrek vanuit Aarhus stond inmiddels de PH-TAK, een DA42, naast ons.

Zwemvesten aan, want de officieel geplande route gaat over VES (bij Esbjerg) direct naar Eelde. Gelukkig krijgen we toch een afkorting zodat eigenlijk vanaf ons flight level steeds een veld binnen zweefbereik ligt.

Mooie bewolking overal, met voldoende gaten om links en rechts ook wat te kunnen zien. We vliegen nagenoeg recht over Helgoland wat lekker in het zonnetje ligt te schitteren. Ook bij Eelde nog een paar CB's maar ook daar kunnen we makkelijk omheen.

Nog een afsluitende lunch bij Flantuas en dan zit het er na ruim 4 weken weer op. We hebben echt een prachtige reis gehad met ongelooflijk veel mazzel met het weer.

Extra fotootje voor Sander:

Aarhus / Ebeltoft

2010-08-18T19:36:00.000+02:00

Het gaat niet gebeuren vandaag. We wilden graag het laatste stukje naar NL terug vliegen maar een brede band forse regen met mogelijk onweer steekt daar een stokje voor. We hebben nog even goed gekeken of we er misschien overheen, onderdoor of omheen konden vliegen, maar ook dat gaat niet lukken.

We zitten net aan de noordkant van het gebied, en wanneer je naar buiten kijkt lijkt het hier allemaal niet zo dramatisch. Toen er ook nog een sigmet en airmet werden uitgebracht net voor dit gebied was het helemaal duidelijk. Ik heb nog steeds niet het idee dat het fors tekeer gegaan is, maar je kunt het met embedded CB's (tussen de andere bewolking verscholen onweersbuien) gewoon niet riskeren.

Het zou mooi zijn wanneer er in Europa ook systemen beschikbaar komen voor kleine vliegtuigjes waarmee je net als in de US gewoon continu online weerinfo tot je beschikking hebt. Dan kun je nog steeds respect hebben voor het weer, maar wel goed zien wat er nu werkelijk aan de hand is.

Dus nog maar een dagje in Cafe Gemytlich..... Morgen ziet het er beter uit.

Stockholm naar Aarhus

2010-08-17T13:35:00.000+02:00

Klik op de titel om de video op Youtube te zien

We zijn toch maar een uurtje eerder vertrokken vanmorgen om de zware buien zoveel mogelijk te vermijden. Er is een kans op verscholen onweersbuien rond Stockholm, en er trekt helemaal een zwaar gebied over Copenhagen heen richting het westen. Met de bus van Ulfsunda Slott naar het vliegveld en dan met de fire truck weer naar de Pancake.

We hebben Sonderborg gefiled maar houden er rekening mee dat het Aarhus of zelfs Göteborg gaat worden. Het blijft lastig in de lucht om met de layered bewolking in te schatten waar we wel en waar we niet in kunnen vliegen. Het begint al leuk doordat de bewolking op Bromma op 500 voet hangt. Meteen werk aan de winkel dus. Op onze cruise hoogte vliegt bijna niemand (fl100), zodat Atc elke keer direct meewerkt wanneer we toch liever even iets naar links of rechts gaan. Toch komen we ook twee keer langer in IMC dan we willen. In de wolken kun je immers de 'grote' wolken niet meer zien. Daar word je toch onrustig van.

Dan wordt het toch wel heel donker links van ons. We verleggen onze koers alvast naar Aarhus zodat we als het tegenvalt gewoon terug naar Zweden kunnen vliegen. Marijke vraagt alvast het weer op bij Aarhus approach zodat we ons daar op kunnen stellen. Houdt ook niet over, ook hier bewolking tot op 500 voet. Het stuk tussen Anholt en Aarhus blijkt spannender dan de approach zelf. Eigenlijk vliegt de Pancake helemaal zelf naar de baan op de ILS, alleen nog even op tijd afvangen en het gas dicht. Op tijd afvangen blijkt voor mij al lastig genoeg maar de tijd van onze tweede landing was 11:30.

De taxi heeft ons inmiddels naar Ebelnogwat gebracht. Het regent dat het zeikt. Gezellig cafeetje voor lunch (Gemytlich), met Wifi, dus we komen de dag wel door.

Zoals de verwachting er nu uitziet kunnen we wellicht morgen aan het eind van de middag de laatste tweeëneenhalf uur naar Lelystad afleggen.

Stockholm - naar het centrum

2010-08-13T02:06:00.000+02:00

Vandaag zijn we verkast van het Ulfsunda Slott naar het centrum van Stockholm. Gaat hier allemaal makkelijk met het openbaar vervoer, voor 25 euro kun je een week lang onbeperkt met trein, bus of metro.

We hebben alvast Gamla Stan een beetje verkend en uiteraard al wat cadeautjes gekocht voor Marijke's verjaardag. Vanmiddag ook nog naar de kapper en daarna nog even wat eten voordat we Flip en Marijke van de trein kunnen halen.

Flip en Marijke gaan nog even hun koffers op de kamer zetten, maar zijn al snel weer terug wanneer ze een behoorlijke BH over een open koffer zien hangen op de kamer waar ze binnengaan. Daar heb ik echt nog nooit van gehoord, maar zij maken het mee. Alle kamers waren op, dus nu zitten ze in een deel van een suite op de hoogste verdieping.

Stockholm - Bromma

2010-08-12T09:39:00.000+02:00

Klik op de titel om de video op Youtube te bekijken
Marijke was gisterochtend weer opgeknapt na een paar dagen in een lekker bedje in Helsinki. Bij het uitchecken belt iemand van het hotel dat we geboekt hadden op (Hasselby Slott). Ze zijn pas een week open en we zouden de enige gasten zijn. Of we het OK vinden dat we overgezet worden naar het zusterhotel Ulvsunda Slott. Blijkt nog dichter bij Bromma airport te zijn. Op naar Stockholm dus. Nog even tanken en daarbij opnieuw de fuel guy overtuigen dat er echt Jet A1 in moet.

We zijn te vroeg klaar en zouden eigenlijk een uur moeten wachten. Ground helpt ons echter nadat we uitgelegd hebben dat Pancake Airlines niet echt een dispatcher heeft die voor ons een nieuw flight plan kan indienen. Binnen 5 minuten mogen we alsnog weg.

Valt niet mee op dit grote vliegveld om alleen al de goede kant op de taxien, dat moet echt lastig zijn op een veld als Schiphol. We mogen naar Y2 taxien, maar die staat niet op het kaartje. Gelukkig komen we al snel bordjes tegen die vanaf Y9 aftellen.

Terwijl we taxien landen er allerlei serieuze tegemoetkomende vliegtuigen op RW15 net parallel aan onze taxibaan en moeten we het even uitkienen dat we niet te dicht achter of te dicht voor een van die grote jongens gaan rijden. We krijgen al een take-off clearance voor 22R terwijl we net 22L hebben overgestoken en kunnen relaxed IFR onderweg op flight level 100 naar Stockholm. Als service stoppen de wolken ook nog daar waar de Finse scheren beginnen zodat we het toch nog kunnen combineren met het mooie uitzicht op de duizenden eilanden en eilandjes.

De arrival en de approach zitten al netjes in de G1000 en we hebben ons al voorbereid voor een nadering recht over Stockholm. Dat gaat echter op het laatste moment toch niet door, want we krijgen vectors voor een linkerhand circuit. Marijke zet hem weer supersmooth neer en de reddingsbrigade komt ons op de general aviation apron ophalen om naar de terminal te brengen. Binnen 5 minuten staan we voor de deur van het Slott. Even wat verwarring wanneer we in een 1-persoons kamertje staan (schattig maar net te romantisch), maar ook dat is zo opgelost.

Niet super druk hier, misschien vindt niet iedereen het even leuk dat we net onder de startbaan van Bromma zitten. Leuk toch dat er regelmatig wat te zien valt.... Er stijgen toch behoorlijke toestellen op van de relatief korte baan (1668m) want we zien zelfs een aantal 4-motorige kisten net over ons heen brullen.

Even lekker wezen wandelen naar een leuk tentje aan het water bij Alvik en dan krijg je al een idee van de eilanden en rotsen waar Stockholm op is gebouwd. Op de terugweg nemen we weer een partij sushi mee voor 's avonds. Morgen naar Hair 3000, de wonderkapper van Marijke.

Ze denkt overigens inmiddels dat het gewoon het contrast was met haar kapper van destijds. Nu ze inmiddels Wendy gewend is zal het alleen maar kunnen tegenvallen toch? Hopelijk kan Wendy er nog wat van maken wanneer we weer terug zijn.

Vanavond komen Flip en Marijke aan op Arlanda, dat zal nog wel even duren voordat die ook in het hotel zijn. Nu gaan we eerst shoppen voor Marijke's verjaardag.

Helsinki

2010-08-08T20:45:00.000+02:00

klik op de titel om de video te zien op Youtube

PS: kennelijk was het echt k-weer gisteren in Finland zoals ik net in de telegraaf lees: http://www.telegraaf.nl/buitenland/7357754/__Gewonden_op_Fins_concert__.html?p=19,1. Nu is misschien wel de smog weer uit de lucht. Gelukkig valt het hier allemaal mee in vergelijking met de overstromingen in Centraal Europa en Azie.

De scandinavische buienradar laat een aantal veel te rode vlekken zien, die allemaal hard onze kant op lijken te komen. Ik dacht dat we er nog ruim voor zouden kunnen blijven door om een uur of tien te vertrekken, maar dat wordt lastig.

Het vliegveld van Lulea is weliswaar altijd open, toch was het handiger geweest om Jet A1 te tanken toen we aankwamen. De fuel guy komt kennelijk pas wanneer de geschedulede vluchten aankomen.Normaal zijn dat er hier 15 op een dag, maar op zondag slaapt kennelijk iedereen uit.

De man die in zijn eentje het grote vliegveld lijkt te beheren helpt ons wel enorm. Eerst haalt hij even de printer mee op uit het vliegtuig zodat we voldoende kaartjes kunnen printen om onderweg verantwoord uit te kunnen wijken. Vervolgens weet hij ook nog iemand op te duiken die Jet A1 kan verzorgen. Op een andere apron staat een hangar en daar loopt iemand rond die zegt zijn bedrijf inclusief de vliegtuigen onlangs verkocht te hebben. Hij vliegt zelf in de grote tweemotorige air ambulances, maar net zo makkelijk ook in zijn 7 persoons helicopter en in zijn float plane. Ook onderhoud hij het boeltje nog eens zelf.

Hij heeft een Jet A1 tank staan waaruit we jerry cans kunnen vullen en vervolgens handmatig onze Pancake. Jammer van mijn nieuwe schoenen, maar we kunnen wel nog op tijd weg zo. Hoop dat we voor donderdag wanneer Marijke en Flip naar Stockholm komen de kerosine-geur weer kwijt zijn.

De andere helft van Lulea Kallax airport is militair en een paar weken geleden zijn daar een aantal amerikaanse gevechtsvliegtuigen neergestreken. Een groot transportvliegtuig wat ze ook meegenomen hebben stijgt net op.

Dat het echt tijd is te vertrekken voordat de volgende squall lijn passeert maakt ook de mevrouw in de toren ons nog eens duidelijk door op een nieuwe versie van een sigmet voor Finland te wijzen. Toch handig dat we de punten die zij doorgeeft makkelijk even op de G1000 kunnen opzoeken zodat we in kunnen schatten dat we als het goed is nog op tijd zijn. Hopelijk wel, want als het onweer toch te dicht bij lijkt te komen kunnen we alleen nog richting "het grote niks" uitwijken. Dan kunnen we de geboekte kamer in Helsinki wel vergeten, maar goed toch maar liever voorzichtig.

We steken eerst de Botnische golf aan de noordkant over, om land in reach te houden. Dat blijkt mee te vallen omdat er meer eilanden blijken te zijn dan de Garmin aangeeft. Wanneer Marijke denkt dat we langzaam wel wat scherper naar Helsinki kunnen sturen en ze de bocht naar rechts inzet ziet ze direct een paar mijl voor onze neus een bliksemschicht. Toch nog maar even terugdraaien dus en onze oostzuidoostelijke heading aanhouden.
Het zicht is overal echt klote, we zien echt heel weinig en proberen zoveel mogelijk op de lichte stukken af te sturen. We kunnen hier wel overal "onder de wolken door kijken", dus voorlopig gaan we nog maar even door. Ander verkeer is er op onze hoogte niet of nauwelijks (in heel Scandinavie overigens), en in Noorwegen en Zweden werd je heel alert voor ander verkeer gewaarschuwd.

Later vertellen de mannen van Finava op vliegveld Helsinki ons dat de nevel over grote delen van Finland daadwerkelijk al uitlopers zijn van de ellende in Rusland. Ook qua temperatuur is het in Finland deze zomer warmer dan ooit. Vandaag is het op de grond ruim 30 graden.

Dacht ik alles nog zo goed voorbereid te hebben en van alle tussenliggende velden ook de benodigde kaartjes bij te hebben, blijkt dat ik de allerbelangrijkste in de drukte gewoon vergeten ben. We hebben geen kaartjes van Helsinki airport bij. Hoewel we waarschijnlijk met de G1000 er wel uit zullen komen nemen we dat risico toch niet. We besluiten dan maar even te landen op het dichtstbijzijnde behoorlijke vliegveld met de mooie naam Jyvaskyla, goed voor scrabble maar ook daar problemen met de puntjes op de a's. Kan Marijke meteen haar plasstop inlassen, want we zijn toch al weer bijna tweeeneenhalf uur onderweg. Helsinki is nog ruim een uur verder.

Jyvaskyla blijkt ook dicht te zijn maar wanneer we op die frequentie oproepen krijgen we een ander toestel op de radio dat daar para's dropt. We kunnen gewoon landen en de 3 vliegtuigen in het gebied houden elkaar via de radio op de hoogte voor het geval we elkaar in de nevel te laat zouden zien.
Even snel de ontbrekende kaartjes printen en gelukkig helpt de ARO in Nederland ons telefonisch aan een nieuw vliegplan naar Helsinki omdat we nu eenmaal het oude in de lucht bij Tampere Radar hebben moeten afsluiten.

Niet dat het in praktijk veel scheelt want op Helsinki hadden ze niet echt rekening met ons gehouden. Dan improviseren ze voor ons maar een plekje op Apron 3 bij Business Aviation, maar dat blijken hier toch toestellen van een ander formaat te zijn zoals de LX-VIP die naast ons staat. Sinds ze gestopt zijn met 100LL fuel komen hier nog nauwelijks kleine vliegtuigen en ik blijk ook een ander veld (Helsinki-Malmi) met 2 behoorlijke banen en ook nog dichter bij het centrum gewoon over het hoofd gezien te hebben. Denk dat ik de voorbereiding voortaan maar aan Marijke moet overlaten want dit gaat nergens over.

Met het hotel dat ik had uitgezocht maak ik wel weer e.e.a. goed, Hotel Haven is echt een mooi hotel met alles er op en er aan. Mooie kamer, zeker na de upgrade die we kregen omdat we anders geen 2 dagen in dezelfde kamer konden blijven. Lekker visrestaurant Havis op de binnenplaats, waar een late lunch gewoon een op tijd diner blijkt te zijn (de klok staat hier al een uurtje verder).

Vanavond lekker uitrusten van vandaag, het was met het slechte zicht en de continue vraag of het weer inderdaad correct voorspeld was toch behoorlijk vermoeiend. Glaasje Hamilton Russell er in en dan lukt het allemaal wel, Morgen maar even Helsinki gaan verkennen, dan dinsdag naar Mariehamn en woensdag of donderdag door naar Stockholm. Marijke heeft de kapper al geboekt voor donderdag om 16:00.

Noordkaap en Lulea

2010-08-06T21:59:00.000+02:00

klik op titel om video op Youtube te zien, nu met geluid

Goed dat we een dagje gewacht hebben. Vanmorgen schrokken we nog even van de mist in het fjord bij Tromso, maar nadat we het vluchtplan 2 uur hadden verzet viel het ook bij het vertrek behoorlijk mee.
Toen we rond 12 uur vertrokken lagen er zo links en rechts nog wel wat mistbanken tegen de ruige kliffen aan. Gelukkig zijn de aaneengesloten stukken mist niet al te groot.

Uiteindelijk was het niet nodig geweest IFR te vertrekken, en ook onderweg blijft het weer overal prachtig. Ook nog eens fors wind mee zodat we al in drie kwartier over Hammerfest heen naar de Noordkaap vliegen. We maken een paar rondjes laag over de kaap voordat we naar het vliegveld van Honningsvag vliegen. Interessante nadering, maar uiteindelijk goed te doen.

Er landen toch nog 4 lijnvluchten per dag op Honningsvag (880m) en het is eigenlijk best een gezellig vliegveldje. Aardige mensen daar, we krijgen zelfs een auto mee om even naar het stadje te rijden en daar wat te eten voordat we het hele stuk naar Lulea in Noord Zweden gaan afleggen.

Eerder dachten we in Arizona en Australie al "het grote niks" gevonden te hebben, maar hier in het noorden van Finland kunnen ze er ook wat van. Enorme uitgestrekte vlaktes waar echt niemand woont. Ook al is het hier een stuk vlakker, toch wil je ook hier geen motorstoring krijgen.

In Lulea blijkt een enorm festival aan de gang te zijn, Lulea staat vol met podia waar allerlei bands optreden. Toen we vanaf het vlegveld belden of er een kamer vrij was werden we al gewaarschuwd dat het tot 3 uur vannacht niet al te rustig gaat zijn. De hele stad loopt vol met stomdronken jochies en het is duidelijk dat heel korte broekjes weer in de mode zijn. Net achter ons hotel vliegt een heli af en aan die allerlei VIPs de entree biedt die ze nodig hebben.

Tromso

2010-08-01T21:21:00.000+02:00

klik op de titel om de video op Youtube te zien

Vandaag hebben we net lang genoeg gewacht in Reine tot het wolkendek even open trok. Meteen wordt alles ng 5 keer mooier, ook onderweg naar het vliegveld. Gelukkig hebben we ook weer niet TE lang gewacht, want ook hier blijkt het vliegveld opeens om 14:15 dicht te gaan terwijl ons flight plan op14:30 staat. Wel fijn dat ze daar even over bellen.

De man die ons de prehistorische Toyota verhuurd heeft lijkt in een royale bui. Wanneer ik hem vraag wat hij van me krijgt zegt hij "gewoon wat we hadden afgesproken". Dat terwijl we hem gisteren nog aan de lijn hebben gehad of we de auto nog een dag extra konden huren. Eenmaal aangekomen in Tromso heeft hij zich kennelijk bedacht, want via SMS stuurt hij een berichtje dat het eigenlijk 5 dagen ipv 3 hadden moeten zijn en of we het verschil maar op zijn rekening willen storten. Dat terwijl we het rammelding met 212.000 op de teller en allerlei kwaaltjes nog geen 4 dagen hebben gehad en de prijs sowieso al gelijk was aan die van een nieuwe bij een "officieel verhuurbedrijf". Dat lijkt toch net te hebberig opeens.

Kan de pret niet drukken, want we hebben net een van de mooiste vluchten ooit achter de rug. Het eerste deel nog relatief laag onder de scattered bewolking met prachtige beelden van o.a. Hennigsvaer. Daarna toch maar omhoog omdat het weer wat dicht begon te trekken. Aan de noordkant van de Lofoten is het nog redelijk open zodat we ook daar ongelooflijk mooie natuur onder ons voorbij zien trekken.

Bij Andoya steken we weer het water over direct naar Tromso en schakelen we over naar IFR voor een gecontroleerde nadering van het vliegveld tussen de stoere bergen. Gaat allemaal prima, en we zijn sinds Chambery beter voorbereid op een nadering met heel veel rugwind. Onbegrijpelijk, eerst vliegen we met 40 knopen rugwind, die neemt vlakbij het vliegveld wel af tot ruim 20 knopen maar nog steeds in de rug.

Toch krijgen we runway 01 toegewezen en heeft de ATIS het over 050/05, dus nauwelijk wind en dan ook nog opeens van voren.....

Om het glijpad vast te kunnen houden moet het gas helemaal dicht en moeten we hard naar beneden. Het lukt Marijke uiteindelijk makkelijker door de autopilot uit te schakelen en gewoon lekker op de hand te vliegen. Tromso/Langnes is best nog een behoorlijk vliegveld, met allerlei internationale vluchten. We laten de Pancake hier een aantal nachten staan, tot we woensdag terugkomen uit Spitsbergen. Voor woensdag hebben we in de tijd die we hier over hadden al een hotel geboekt aan de haven, en we weten ook al dat we dan bij de Pastafabrikken moeten gaan eten.

Daarna gaan we even een goed moment zoeken om over de Noordkaap te vliegen, misschien hoppen we eerst naar Hammerfest dat er nog dichter bij ligt. Eerst over anderhalf uur met SAS naar Longyearbyen.

Lofoten - Reine

2010-07-31T18:44:00.000+02:00

Ook wij kunnen een forse partij regen op ons dak krijgen dus. Vergelijk het uitzicht van vannacht tussen 2 en 3 maar eens met de grijzigheid toen we wakker werden in ons hutje in Kabelvag.

Dus maar lekker rustig aan, nog een filmpje maken en dan op ons gemak in de auto naar Reine, ongeveer 2 uur naar het zuidwesten. We zijn daar bij de heenvlucht naar de Lofoten al min of meer langs gevlogen, ook toen was het nogal bewolkt. Benieuwd of we het morgen op onze laatste dag hier op de eilanden nog met zon te zien krijgen (uit de auto of vanuit de lucht); want onderweg kwamen we wel al langs schitterende plekken.

Geen hotels in Reine, alleen Rorbu's. De vakantie van de Noren eindigt dit weekend, dus is het uiteindelijk geen probleem dat we niet vooraf iets geregeld hebben. Bij de tweede poging hebben ze nog hutjes beschikbaar (nou ja hutjes, het Grand Hotel in Oslo begint per stop goedkoper te worden in verhouding tot de prijzen hier in het noorden).

Wel echt een mooi hutje deze keer, met alles er op en er aan, dus we komen de dag wel door. Wandelen in de stromende regen spreekt ons net niet genoeg aan om achter het uitzicht over de baai vandaan te komen.

De weersverwachting voor morgen ziet er nog steeds OK uit zodat we veilig op tijd in Tromso moeten kunnen landen voor de SAS-vlucht naar Longyearbyen op Spitsbergen.

Bronnoy naar Leknes (Lofoten)

2010-07-28T19:05:00.000+02:00

klik op de titel om de video op Youtube te zien

Vanmorgen werden we weer gewekt door de stralende zon. Deze mazzel kan toch zo niet doorgaan zou je zeggen. Wat ziet zo'n stadje er gelijk leuk uit met lekker weer. Na het ontbijt maakt Mark nog even een filmpje af en hebben we ook nog tijd voor een taartje in de plaatselijke kroeg. We wandelen weer naar het vliegveld, waar we vrijwel gelijk kunnen vertrekken. Na de start draaien we gelijk naar links weg anders komen we niet over de bergen heen.

Alles ziet er even mooi uit in de stralende zon. Ik hou goed alle weilandjes in de gaten, want het aantal mogelijkheden voor een eventuele noodlanding zijn hier heel beperkt. Voor de oversteek naar de Lofoten stijgen we door naar 10500 feet. Helaas vliegen we boven het water boven een gebied met stratus bewolking en liggen de Lofoten verscholen onder een dik dek. We vinden boven zee nog wel een gat om VFR doorheen te zakken en kunnen op 1200 feet mooi de kust filmen.

Een bijzonder moment tijden deze vliegreis was toch wel het passeren van de poolcirkel. Dat hadden we nog niet eerder gedaan. De Lofoten lggen op 68 graden noorderbreedte.

Na de landing in Lekness staat er een prachtige huurauto op ons te wachten!! Het was Mark vanmorgen via het internet niet gelukt om er een te bestellen, maar ik kreeg na wat telefoontjes een adresje. Ik hoop dat deze gammele bak de eindstreep ook gaat halen. Eindbestemming is een appartement aan de golfbaan. De golfbaan ligt hier op een prachtige plek aan het water, helaas is het weer nu wat somber, maar als het goed is breekt morgen de zon weer door.

Ons appartement is heel groot, je kunt er met 6 man in, maar de sfeer is vergelijkbaar met die van de auto. Oud en versleten! We lopen nog even een rondje op de golfbaan, het maakt niet uit hoe laat het wordt, het wordt toch niet donker. De golfbaan is behoorlijk ruig en ligt prachtig aan het water. Je speelt prachtig over witte zandstrandjes en langs de rotskust, en op de greens na valt de baan redelijk goed te bespelen.

Bronnoy

2010-07-27T16:20:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=yH7RBPdv5ZEklik op de titel om de video op Youtube te zien

Even alvast een kort berichtje. Leuke vlucht gehad vanaf Alesund langs de kust naar Bronnoy. Het mooie weer komt ook weer achter ons aan maar heeft ons nog net niet ingehaald. Net mooi om een leuke IFR approach op het prachtige vliegveld Bronnoysund te kunnen maken.

Voor de zekerheid stappen we over een uurtje op de grote Hurtigruten-boot terug op en neer naar Rorvik om te controleren of het weer inderdaad zoals beloofd bij ons blijft. De boot is pas om 0:30 terug dus foto's van de "cruise" en zo moeten even tot morgen wachten.

Morgen vliegen we dan (misschien wat later dan normaal) door naar de Lofoten.

De Hurtigrutten lijn volgt de hele Noorse kust, met een paar extra uitstapjes. We gaan aan boord van de boot die naar het zuiden vaart richting Rorvik.

Een enorm ding, heeft een beetje zijn tijd gehad, maar ligt 30 meter van ons hotel netjes op ons te wachten. Even zoeken waar we het beste kunnen zitten, het waait hier net onder de poolcirkel al behoorlijk koud.

Eerst vaart de boot onder de brug door (past hij net onder lijkt het) en dan gaan we richting "de berg met het gat". Zo verzinnen ze overal wel iets waar je een bende toeristen voor van de ene kant van de boot naar de andere kant kunt laten lopen. Fijn dat we straks op de terugweg nog een keer naar het gat mogen kijken.

Wat wel heel leuk is zijn de kleine langwerpige eilandjes met boeien er op, duurt even voordat je door hebt dat het geen verdwaalde U-Boats zijn.

Dichtbij Rorvik komt de zon er weer door en ziet alles er meteen veel beter uit. Schattige houten huisjes aan weerskanten van het water in het groen tussen de rotsen. Rorvik zelf lijkt niet veel aan, rondom de haven zien we alleen industrie. Vanuit de lucht zag het vliegveld van Rorvik er wel schitterend uit.

Aan de horizon zien we vanuit het zuiden al de Hurtigrut richting het noorden aankomen. Die neemt ons weer mee terug naar Bronnoy. Dit schip is zo mogelijk nog anderhalf keer zo groot als de eerste, en veel moderner. Grote panoramaramen in de bar, glazen liften om op het negende dek te komen, en zelfs een flirtende walrus van dik in de tachtig in haar badpak in de jacuzzi op het open dek.

De terugreis brengen we grotendeels in de bar door, gezellig samen met William en Steffanie uit Zwitserland. Die zijn hier met de auto vanuit de omgeving van Zurich naar toe gereden en rijden per auto van camping naar camping. Wanneer ze teruggaan naar Zwitserland gaan ze en grote reis maken (6 maanden van Canada naar Rio) voordat William met zijn nieuwe baan begint in Dubai.

Om half een varen we zo ongeveer ons hotel in en is de dag weer om.

Floro naar Alesund

2010-07-25T22:03:00.000+02:00

(klik op de titel om de video op Youube te bekijken)

Wat hebben we vannacht geslapen! Gelukkig hadden we een goed dik gordijn, want de zon stond al vanaf 's morgens heel vroeg de slaapkamer in. Mark ging er toch even om 6 uur uit om een foto te maken, maar daarna nog even lekker tukken tot 9 uur. Ook het ontbijt hebben we heerlijk in de zon gegeten, uit de wind was het zelfs te warm! Om 11 uur wandelen we de bijna 3 kilomer richting het vliegveld, waar we nog tot 1 uur moeten wachten tot we weg kunnen (het vliegveld is nog dicht, nauwelijks vliegverkeer in de zomer!).

Marijke vindt nog even tijd voor een bijbaantje......

We vliegen vandaag VFR eerst tussen de fjorden door naar een gesloten vliegveld op een klif (Sandane) en daarna door naar het Geiranger Fjord. Het is voor mij onmogelijk om te omschrijven wat we allemaal gezien hebben. Mark kan maar beter zo even een paar foto's toevoegen, het was allemaal te mooi!!

Ongelooflijk wat voor een mazzel we hebben met het weer. Het blijft maar heerlijk zonnig, echter zodra we ergens vertrekken laat de regen daar meestal niet lang op zich wachten. Nu regent het weer in Oslo.

Ook als we VFR binnen Noorwegen vliegen filen we altijd een vliegplan, dan kun je altijd rekenen op search en rescue mochten we panne krijgen. Je wordt hier ook keurig gewaarschuwd voor ander verkeer, hoewel dat er bijna niet is. Bij het Geiranger komen we 1 andere heli tegen (ver onder ons in het fjord), verder geen verkeer tot we weer terug uit het fjord naar Alesund-Vigra aan de kust vliegen.

Nadat we geland zijn op Alesund ontmoeten we de crew van een Prive jet, die ons uitnodigen bij hun in de taxi. Alesund is een schitterend stadje, sommige zeggen de mooiste van Noorwegen. We duiken met de crew van de jet in een hotel aan het water. Vergelijkingen worden hier gemaakt met San Francisco vanwege alle heuvels, maar het is toch weer heel anders.

Duidelijk meer leven hier dan in Floro, maar per saldo doe je niet veel andere dingen. Terrasje aan het water, bootjes kijken, en 500 treden de heuvel op voor een perfect overzicht over het stadje en de omgeving. Na het eten gaan we nog even in de serre van het hotel zitten voor de zonsondergang. Daar kun je hier gerust rustig voor gaan zitten, want dat duurt even.

Morgen denk ik een rustig dagje hier in Alesund, misschien gaan we nog met een boot mee of zo. Daarna weer verder naar het noorden.

Sognefjord / Floro

2010-07-24T22:53:00.000+02:00

(klik op de titel om de HD video op Youtube te bekijken)

Vanochtend zijn we met de airport express train vanuit het centrum van Oslo terug naar Gardermoen gegaan. Op zich lukt het aardig om Noors te begrijpen wanneer er ergens dingen geschreven staan. In praktijk wordt het lastig wanneer er opeens net iets anders aan de hand is dan hetgeen je verwacht. Bijvoorbeeld als er onderhoud aan het spoor is en de airport train opeens niet van het Nationaal Theater vertrekt maar je eerst naar het centraal station moet. Gelukkig gaat de eerste Noorse die we het vragen dezelfde kant uit….

Wat echt lastig wordt is om vervolgens vanuit de hoofdterminal van het internationale vliegveld toch weer bij ons vliegtuig bij de GA terminal uit te komen. Bij de informatiebalie op het vliegveld weet het mannetje te vertellen dat ik de eerste ben die die vraag stelt. Bemoedigend. De taxichauffeur kijkt ons al helemaal raar aan, zeker wanneer we het adres niet weten (we kunnen wel ons vliegtuig aan de andere kant van de runway aanwijzen blijkt later). En of de bus bij B18 ook daadwerkelijk vandaag nog gaat komen (en zo ja hoe laat) wordt ook niet echt duidelijk.

Uiteindelijk bij het vliegtuig aangekomen zit het verder allemaal mee. We hebben een printertje op een accu gekocht in Nederland om de IFR kaartjes te kunnen printen onderweg. Dat werkt prima in de schaduw onder het vliegtuig, zeker wanneer je er zelf goed voor gaat zitten aan de kant waar de wind vandaan komt. Marijke is ondertussen de departure en parking fees aan het betalen. De piloot van de 767 die naast ons staat zit iets ruimer in zijn tijd voordat hij naar Le Bourget vliegt en komt gezellig onze Diamond bekijken. Marijke komt om 5 voor 12 bij het vliegtuig aan terwijl we een flight plan hebben om 12 uur maar ook dat blijkt hier op het internationale vliegveld van Noorwegen geen enkel punt.

We worden er gewoon even tussen gepropt halverwege de baan, wel geruststellend dat de grote Boeing aan het begin van dezelfde runway even bevestigt dat hij “lining up only is”. Net voorbij het einde van de runway kunnen we onze bocht naar links in de richting van Sogndal al inzetten zodat de Speedbird achter ons ook kan vertrekken. Er staat niet veel wind, maar in het heuvelachtige gebied is het mede door de warmte wel direct behoorlijk turbulent. Op de autopilot blijft de computer dan ook achter de feiten aanlopen zodat je eigenlijk beter gewoon op de hand kunt vliegen. Eenmaal op hoogte is het super kalm.

De regionale maatschappijen maken kennelijk in de zomer minder vluchten. Als gevolg hiervan wordt een aantal van de kleinere vliegvelden in de buurt gewoon eerder gesloten. Stond absoluut niets van in de NOTAMs en ons flight plan naar Sogndal was dan ook gewoon goedgekeurd. Eenmaal in de lucht blijkt het anders te liggen. Sogndal is al gesloten, dus of we willen aangeven waar we dan maar naar toe willen gaan. Daar waren we dan gelukkig wel weer op voorbereid, we zullen bij Sogndal gewoon rechtdoor blijven vliegen tot we aan de westkust bij Floro aankomen.

Er blijkt onderweg ook veel meer bewolking te zijn dan voorspeld, en uiteindelijk sluit het wolkendek zich toch weer volledig onder ons. We zijn inmiddels dichter bij Sogndal aan het einde van het Sognefjord en zouden toch graag ook het fjord zelf willen zien. We kunnen nog wel 4000 voet zakken tot 7000 voet zonder het gevaar te lopen iets te raken, dus vragen we toestemming om te dalen. Goeie zet want al snel komen we onder de wolken en is het echt helemaal fantastisch. We cancellen IFR en volgen voorlopig gewoon het water. Het fjord kronkelt de komende 150 kilometer tot de oceaan onder ons en links en rechts om ons heen zijn er nog een hoop besneeuwde bergtoppen te zien. Echt geweldig mooi hier.

Het vliegveld van Floro ligt midden tussen allerlei eilanden direct aan het water en ook de nadering hier is prachtig. Er is absoluut niets te doen, er blijken die dag maar 4 of 5 vliegtuigen te landen. De superaardige man in de toren laat ons direct binnen en is allang blij met wat gezelschap.

Het hotel ligt aan de andere kant van het schiereiland, ook direct aan het water bij een haventje. In Floro wonen nog geen 10.000 mensen. Heel leuk om een dag te zijn en echt totaal anders dan onze eerste dagen in Copenhagen en Oslo. We wandelen in een uur of 2 om de centrale heuvel heen (het vliegtuig staat er nog) voordat we even wat gaan eten en drinken aan de haven. Qua sfeer lijkt het een beetje op Alaska en ook het publiek zou er voor een deel zo vandaan kunnen komen.

We zijn allebei doodmoe. Vroeg naar bed en morgen vliegen we aan het begin van de middag verder over Sandane airport naar Alesund. De man in de toren heeft ons nog wat tips gegeven om onderweg te bekijken, zodat we alles bij elkaar ruim een uurtje onderweg zullen zijn. Als het weer blijft meewerken gaan we lekker VFR zodat we alles goed kunnen zien.

Na Alesund verwachten we nog een dagje naar Trondheim te gaan en dan door naar Bodo tegenover de Lofoten.

Oslo

2010-07-23T22:46:00.000+02:00

(klik op de titel om de HD video op Youtube te bekijken)

Nadat Marijke gisteren een hele winkel leeggekocht heeft (en ik een paar nieuwe schoenen zonder gaten) zijn we vanmorgen weer met trein en taxi terug naar Roskilde airport gegaan. Roskilde zelf zag er overigens uit de lucht en op Google Earth ook gezellig uit, maar we hebben nog zoveel op het lijstje staan dat we eerst maar richting Noorwegen vertrekken.

De PCA staat er nog vrolijk, er is vandaag weinig te doen op het vliegveld. Het weer werkt netjes mee zoals beloofd (toch nog fors onweer is boven Scandinavie net 's nachts naar het noordoosten getrokken terwijl een andere pluk om respect voor te hebben net onder Kopenhagen door gaat). Noorwegen ligt als het goed is grotendeels in de zon.

Vooraf hebben we afgesproken dat we nog even testen hoeveel roll we nodig hebben met volle tanks, voordat we op de kleinere vliegvelden terecht gaan komen. Goed dat we gisteravond al wat lichter gegeten hebben bij Sticks 'N' Sushi (top!).

We hebben het vluchtplan op Flight level 100 moeten filen maar in praktijk kunnen we ook op 5000 voet blijven vliegen zodat we wat meer detail meekrijgen van de Zweedse zuidwest kust op weg naar Oslo. Prachtig gezicht, wel altijd even spannend wanneer we een wat langer stuk over het water moeten vliegen. Anderzijds realiseren we ons dat het in Noorwegen boven land ook niet altijd even makkelijk zal zijn om een geschikte plek te vinden mochten er problemen ontstaan. Voorlopig loopt de Pancake nog als een zonnetje en na ruim 2 uur vliegen we al pal over het Oslofjord.

We mogen de descend al voor Oslo inzetten zodat we een prachtig zicht op de stad hebben waar we recht over komen. We zien zelfs ons hotel en het koninklijk paleis goed onder ons liggen. Op zich goed bedacht dat we vanaf Gardermoen met de snelle trein binnen een halfuur in Oslo kunnen zijn; jammer dat ik er niet bij stil gestaan heb dat de General Aviation terminal 6 kilometer van het treinstation bij de hoofdterminal van het internationale vliegveld vandaan is.

Sowieso niet veel te doen, er zijn geen andere kleine vliegtuigen te zien en er voelt ook niemand zich aangesproken om te antwoorden op de Ground frequentie. Dan zelf maar een plekje uitzoeken en vervolgens bij de 'C' maar eens gaan kijken of zij het daar ook mee eens zijn. Blijkt allemaal geen probleem, het gaat er hier erg relaxed aan toe. Parallel kunnen we net naast ons een enorm aantal grote airliners zien landen en vertrekken.

Dan toch maar gewoon met de taxi. We zitten in het Grand Hotel en onze taxi chauffeur had al uitgelegd dat daar alle sterren verblijven (oa Obama toen hij zijn prijsje op ging halen). Toch een beetje vreemd wanneer er een paar honderd man voor de ingang blijken te staan en het niet makkelijk blijkt om door de menigte en de dranghekken in het hotel te komen. Zelfs Marijke gaat er maar eens voor zitten in de lobby om te zien waar dat goed voor is, maar vervolgens heeft ze niet eens in de gaten dat Will Smith en Jada voorbij lopen en stiekem door de achterdeur verdwijnen. We hebben inmiddels begrepen dat de premiere van de Karate Kid III in Oslo is omdat die een Noorse regisseur heeft.

Het hotel ligt vlakbij het paleis van de koning en we lopen nog even door naar het water. Marijke is hier 15 jaar geleden al eens met de boot geweest, maar inmiddels is er toch een en ander veranderd. We vinden een super gezellige lounge tent aan het water waar we lekker op een bankje onder de warmtelampen kunnen genieten van het lekkere eten en drinken terwijl we om ons heen kunnen kijken wat er allemaal gebeurd.

Morgenochtend willen we naar Sogndal vliegen, een vliegveldje aan het einde van het Sognefjord. Dit veld ligt op iets meer dan een uur vliegen van Oslo. We kijken morgen wel even of we daar blijven of dat we dezelfde dag nog doorvliegen naar Floro of Alesund.

Roskilde / Kopenhagen

2010-07-21T22:23:00.000+02:00

(klik op de titel om de HD video op Youtube te bekijken)

We gaan weer een fantastische tocht maken, dit keer vliegen we zelf door Scandinavie via de Noorse westkust richting de Noordkaap. Daarna hebben we gepland om weer via Zweden terug naar beneden te vliegen. Eerste stop wordt Roskilde, een stadje west van Copenhagen, waar we 2 nachten in hotel Kong Arthur zullen blijven.

Vandaag is de tocht zeer voorspoedig begonnen. Precies om 11.30 volgens vliegplan vertrok de Pancake uit Lelystad. Eenmaal airborne hoorden we een Ryanair kist opstijgen uit Eindhoven en een klaring krijgen naar Brussel. We dachten dat Sander en Michelle ook op weg waren naar Faro, maar helaas het was een andere kist. Zij hebben nog tot 15.30 moeten wachten vanwege een staking van de Franse verkeersleiders. Sander heeft dinsdag touch & go's gemaakt met een echte 737 en heeft daarmee zijn volledige 737 type rating afgerond. Na 3 weken bijkomen in Portugal kan hij nu gaan solliciteren om de bufferperiode voor KLM nuttig op te vullen.

In Nederland was de invloed van de storing boven Engeland al duidelijk te merken, maar hoe verder we richting het noord oosten gingen, hoe beter het weer werd. Boven Denemarken was het echt prachtig, heerlijk relaxed IFR op FL 90 boven de turbulentie. Onder ons door zeilen de bootjes, iedereen geniet van deze prachtige dagen. Als we de daling inzetten boven land zakken we langzaam door de ontstane cumuli, echt prachtig.

Mark zit op dit moment naast me de video's te bekijken en zit nog even lekker na te genieten. IFR vliegen blijft met de G1000 niet al te ingewikkeld, zodat we een eenvoudig een ILS landing maken op runway 11. Op woensdag is het er best druk; er staan een paar Diamonds, een leuke jet en er stijgt ook nog een historische DC-3 op. Eerst vertrekken we met een taxi naar Roskilde, waar we met de trein binnen een half uur naar Kopenhagen - Norreport gaan.

In Copenhagen zien we veel bekende dingen. We zitten nu een keer aan de andere kant van het centrum (vlakbij Norreport station), maar ook van hieruit ben je zo in het centrum. Zo mooi hebben we de stad nog nooit gezien, iedereen is op straat, de Nyhavn is afgeladen vol. Nadat we Tapas gegeten hebben in een van de drie restaurants van het hotel, vinden we een terrasje op een boot met uitzicht op de drukke terrasjes. Prima plekje voor een cocktail.

De kop is eraf, het kon vandaag niet beter. Donderdag gaan we shoppen in het centrum en dan vliegen we vrijdag waarschijnlijk door naar Oslo. Het weer wordt hier dan slechter, maar het schijnt in Noorwegen richting het weekend juist prima te worden. Zelfs rond de fjorden zou het weer goed worden, daar gaan we dan zeker gebruik van proberen te maken op zaterdag en zondag.

Pancake Airlines - Annecy & Meribel

2010-04-14T08:55:00.000+02:00

After visiting Aero 2010 in Friedrichshafen we flew along the northern side of the Alps towards Annecy. Good idea to practise our IFR skills in not all to difficult situations because our departure was a bit rusty. But it's coming back again so we should be ok when circumstances get a little less comfortable. Easy drive from Annecy to Meribel with a local rental car and 3 days of perfect skiing in the last week of the season over there. Loads of sun and perfect pistes if you pick the right ones.

Monday also started fine, but later in the afternoon it suddenly started snowing. In no time everything was white again from about 1000m altitude. We seem to be on the very border of a bad wheather system in Italy and the very south of France. Does not help for our plans to fly back to Holland the next morning. Luckily the thunderstorms stay south of us and the cloud cover does not look to thick, but still we don't have a wheather radar and no de-icing. Freezing level is around 3000 feet early morning.

Just a couple of minutes after our departure we manage to get on top of the clouds and climb further to FL100. No ice, no problems. The IFR routing through France does not allow you to fly in a straight line to Holland, we have to follow most of our filed plan via Dijon and the east side of Paris. Around Paris we encounter a not to active little front system, and we wonder what will be the effect of the minus 8 degrees flying through these clouds. No ice again, and the rest of the flight is nice and easy towards Eelde.

Sander is currently in it's last week of training on the Baron at KLM Flight Academy. Today he is allowed to take Har and Michelle along, so we are going to have a look as well.

Pancake Airlines - Traben-Trabach & Friedrichshafen

2010-04-14T08:52:00.002+02:00

En route to Aero 2010 in Friedriechshafen we planned a stop on top of a hill in the German Eiffel. Mont Royal airport inTrabe-Trabach has a 750m grass strip and is surrounded by trees. Additional challenge is the 2% slope. Afterwards all preparations didn't make a lot of sense, because when circling around above the airport, there simply was nobody there. No PPR remarks in Jeppesen or in the Notams, and a beautiful sunny day, but still only one solution: divert. We diverted to the nearby Frankfurt-Hahn airport, almost 4km long, and not very busy at all. A taxi had to take us back to the beautiful town of Traben-Trarbach on the shore of the Mosel. Nice hote (Bellevue) an a nice walk to the top of the hill (airport and old ruins) and back again through the wine fields.

The next day we used the last leg to Aero as an IFR practise flight in clear blue skies. Thomas and Martina reserved a room in the Waldhorn in Ravensburg, the same as last year. We had a marvellous evening together with them in an Italian restaurant in one of the harbours on the Bodensee.

Thursday was Aero-day, easy to get to the Messe by train and shuttle. Aero was basically a copy of the last year version. We did not see a lot of new stuff, does not seem to make sense to go every year.

Positive where the optimistic signs from Centurion, where the 2.0s would definitely be a much better option for our DA40 compared to the heavy Austro engine. We have a couple of years to go, but it's nice to know that there is good solution for the continuity of the Pancake. Of course it's still very important that Centurion finds a viable business model for the long run.

Part II will cover our flight to Annecy on Friday, a couple of days ofskiing in Meribel and the flight back to Holland.

PCA naar Koblenz

2010-03-26T23:21:00.002+01:00

Goed getimed. Vallen er net een paar afspraken uit als het prachtig lenteweer wordt. Anderhalf uur vliegen naar Koblenz-Winningen (EDRK) waar het vliegveld erg mooi boven op de heuvel ligt. Tegen de heuvel barst het van de wijnranken en in een kwartiertje daal je af tot het dorpje Winningen. Van daaaruit weer een kwartiertje met de trein naar Koblenz voordat we bij Nora Emmerich in het hotel vlakbij het vliegveld gaan slapen. De volgende dag hebben we 40 knopen wind in de rug waardoor je in een uurtje terug naar Lelystad vliegt.

Lelystad via Eelde en Texel weer terug

2010-03-26T23:20:00.003+01:00

Terwijl Groningen nog helemaal wit is wordt een steeds groter deel van Nederland eindelijk weer groen.

Michelle over de sneeuw

2010-03-26T23:19:00.002+01:00

Eind januari ligt er nog overal in Nederland sneeuw. Leuke gelegenheid om samen met Michelle een rondje te gaan vliegen. Kan Sander ook laten zien wat hij al allemaal geleerd heeft.

Kimberley Air Safari

2009-12-30T14:43:00.002+01:00

Begin september zijn we ruim een week met onze nieuwe vriend Nick van Slingair op air safari kris-kras door de australische outback gevlogen met een C210.

Er zijn veel kleine veldjes daar in de middle of nowhere in de bush. Wij hebben de veldjes bij de Bungle Bungles, Mornington, Faraway Bay, Cape Leveque en El Questro gebruikt en nog een paar aanvullende vliegvelden voor extra brandstof.

De titel link verwijst naar het eerste van 5 HD video's van de air safari in Australie op Youtube.

Overzicht Wereldreis 2009

2009-11-15T22:45:00.000+01:00

Hieronder worden de links opgenomen naar de video's van de reis op Youtube. Ook bij het verslag van een bepaalde plaats wordt de link aan de titel gekoppeld zodat je ook daarop kunt klikken.

USA

New York (6 t0t 11 juli)
New Orleans (11 tot 18 juli)
Phoenix deel 1 Grand Canyon, Payson, Sedona (18 tot 22 juli)
Phoenix deel 2 Sander First Solo (23 juli)
Phoenix deel 3 CPL vlucht Las Vegas (23 tot 25 juli)
Las Vegas (25 tot 28 juli)
Sequoia National Park (28 tot 31 juli)
San Francisco (31 juli tot 5 augustus)
Alaska deel 1 Eerste float plane lessen (5 tot 7 augustus)
Alaska deel 2 Sargent Icefield (7 tot 9 augustus)
Alaska deel 3 Tutka Bay (9 tot 11 augustus)
Alaska deel 4 Lake Clark (11 tot 13 augustus)
Alaska deel 4b Crescent Lake (13 tot 15 augustus)
Alaska deel 5 Lake Hood (16 tot 18 augustus)

Australia

Sydney en North Queensland (20 tot 24 augustus)
Port Douglas en het Great Barrier Reef (25 tot 27 augustus)
Darwin tot Katherine (28 tot 30 augustus)
Kimberley Air Safari - Bungle Bungles (31 augustus tot 1 september)
Kimberley Air Safari - El Questro (1 tot 3 september)
Kimberley Air Safari - Faraway Bay (3 tot 6 september)
Kimberley Air Safari - Mornington (6 tot 8 september)
Kimberley Air Safari - Cape Leveque en Broome (8 en 9 september)
Fremantle en Margaret River (9 tot 15 september)
Brisbane en Airlie Beach (15 tot 19 september)
Whitsundays deel 1 (19 tot 21 september)
Whitsundays deel 2 (21 tot 25 september)
Wicked van Airlie naar Brisbane deel 1 (25 september tot 2 oktober)
Wicked van Airlie naar Brisbane deel 2 (2 oktober tot 6 oktober)
Melbourne en Tasmanie (6 oktober tot 14 oktober)
Sydney (14 tot 18 oktober)

Asia

Hong Kong (18 tot 20 oktober en 2 tot 5 november)
Vietnam (20 tot 24 oktober)
China - Yunnan Lijiang (24 tot 28 oktober)
China - Yunnan Ringha (28 tot 31 oktober)
China - Guilin/Yangshuo (31 oktober tot 2 november)
Malediven (5 tot 12 november)

Broome

2009-09-08T23:11:00.000+02:00

Dinsdag tijd voor de laatste trip met Nick. In Mornington eerst nog even zwaaien naar de skippies en dan over een uur "niks" naar Derby om te tanken.

We hadden even getwijfeld om Mornington over te slaan, een dag langer Faraway te zijn en dan direct door te gaan richting Horizontal Falls maar we zijn toch blij dat we dat niet gedaan hebben. Het was toch weer echt anders dan de andere delen die we gezien hebben. Het landschap heeft er zelfs iets weg van Afrika, alleen hebben ze hier dan absoluut geen groot wild (als je de crocs even niet meeteld).

Ook onderweg vanuit Derby naar de Falls ziet het er weer totaal anders uit. Hier heb je grote moddervlakten die bij springtij helemaal onder water komen te staan. De stroompjes die overblijven zien er een beetje uit als takken van een boom en de zon schittert behoorlijk op de natte ondergrond.

Daarna wordt het nog mooier, via de Horizontal Falls naar Cape Leveque. De horizontal falls zijn eigenlijk gewoon stroomversnellingen tussen de rotsen door in zee die worden veroorzaakt door de combinatie van de smalle doorgang en het grote getijdeverschil.

Vlakbij deze Falls zien we een walvis met haar cub in het water. Collega's van Nick hadden via de radio al aangegeven dat ze die de dag er voor daar gezien hadden dus zijn wij er ook naar op zoek gegaan. We kunnen niet al te laag omdat er vlakbij ook een airstrip is bij een mijn op Cockatoo Island en er net een vliegtuig in aantocht is. Toch kunnen we de walvis ook vanaf 3500 voet goed zien wanneer we er rondjes omheen draaien.

Cape Leveque is het uiterste puntje van een groot schiereiland aan de australische westkust. De kleuren zijn er echt prachtig zowel van het water als het land er direct omheen. Interessante runway ook weer tussen de bomen met een berg rul zand en ook nog standaard windshear. Prachtig direct langs de oude vuurtoren.

Het boottochtje dat we daar gepland hadden viel een beetje tegen. Allerlei kotsende en jankende kinderen om ons heen hielp ook niet echt. Gelukkig vonden ze tegen het einde van de tour toch nog een paar humpbacks. Blijft mooi, maar deze hadden er die dag ook niet echt zin in. Kennelijk voelde iedereen een beetje met ons mee dat dit de laatste dag was van dit fantastische deel van onze trip. Je kunt met het vliegtuig zoveel meer zien in een week tijd zonder dat je de hele dag in de auto zit rond te butsen.

Laatste stukje vliegen van Cape Leveque naar Broome. Broome heeft al weer tekenen van de bewoonde wereld, compleet met huizen, asfalt en zelfs een behoorlijk vliegveld. We backtracken een stuk achter een 737 aan die zich klaarmaakt om op te stijgen. Zo dicht hadden we daar nog nooit achter gezeten. Nick zet ons netjes af bij de general aviation gates, belt nog een taxi ook en gaat vervolgens nog even voor het vliegtuig zorgen. We zien elkaar later nog in ons hotel en hij vliegt morgenochtend pas terug naar Kununurra.

Na het opstijgen reden er opeens allemaal autootjes over de runway want kennelijk hadden ze het idee dat er bij de start iets van de Quantas machine was afgevallen.

We hadden een dealtje kunnen maken met het Cable Beach resort direct aan Cable Beach wat bekend staat om zijn prachtige zonsondergangen. Ze rijden hier dan met kamelen over het strand (stinkt goed) en de hele meute staat klaar met camera's voor de sunset. Prachtig schaapjes wolken maar net precies waar de zon moet ondergang zit er net een grote wolk die de boel een beetje verpest.

Geen punt want wij hebben de cocktails al binnen in de sunset & beach bar en hebben daarna daar nog lekker even Nick uitgenodigd voor het eten om afscheid te nemen. Hij heeft echt super voor ons gezorgd de hele trip en we hebben samen een hoop lol gehad. Wellicht komt hij volgend jaar naar Europa met zijn vriendinnetje die ook piloot is. Dan kunnen wij hen misschien even rondvliegen.

Morgen (woensdag, dus vandaag eigenlijk want het begint al licht te worden) vliegen we in de avond van Broome naar Perth. Daar hebben we een auto gehuurd en rijden we naar Fremantle waar we overnachten. De dag erna is het de bedoeling om richting Margaret River te rijden in het wijngebied waar we een paar dagen in Cape Lodge blijven voordat we weer verhuizen naar de oostkust. Het zal daar wel een stuk kouder zijn dan hier in de Kimberley (misschien wel minder dan de helft), maar dan kunnen we weer even afkoelen voor het volgende deel van de reis.

Voordat we vertrekken kan ik nog mooi hier de foto's in de laatste blogs bijwerken want daar liep ik in de rimboe zonder internet een beetje mee achter.

Vandaag zijn we precies op de helft.....

Mornington

2009-09-08T22:52:00.000+02:00

Zondagochtend heel vroeg uit Faraway Bay vertrokken. Jammer om weg te gaan maar we hebben nog een hoop plaatsen te ontdekken. Goed dat we hier een extra dag gebleven zijn, want Marijke is weer helemaal fit.

Gisteravond heeft ze nog gitaar zitten spelen met de kok, Sam Smith die eigenlijk muzikant wil worden. Hij schrijft zijn eigen muziek en speelt en zingt echt goed. We hebben een cd van hem meegekregen, die ik kan gebruiken voor de video's. Sam hoopt dat er nog een keer een rijke platenbaas in Faraway Bay langskomt die hem ontdekt. Waarom niet?

We vliegen eerst vanuit de airstrip over de hutjes, dan langs de kustlijn vanuit Faraway Bay naar Mitchell Plateau en vervolgens door naar de grote watervallen (die ook nagenoeg droog staan) van Mitchell Falls. Nog steeds mooi vanuit de lucht maar het moet er echt spectaculair anders uitzien aan het einde van het wet season.
Na Mitchell Falls vliegen we tussen Mount Trafalgar en Mount Waterloo door (zo genoemd door de engelsen om de fransen te pesten) en vliegen we over de gorges van de Prince Regent river weer landinwaarts.

We moeten eerst nog even tanken bij een basis van Slingair op Drysdale Station. Ook zo'n verlaten strip in the middle of nowhere van waaruit ze in het seizoen toeristen met een heli naar de Falls en zo brengen. Nu het langzaam warmer wordt is er niets meer te doen en zit Nick's collega daar zich behoorlijk te vervelen.

Vanuit Drysdale is het nog een klein uurtje naar het zuiden naar de Mornington Wilderness Sanctuary, 1 van de 20 wildlife conservation centers van het AWC. Een plek waar veel bird nerds naar toe komen maar ook voor ons is er genoeg te doen. We slapen er in grote open safari tenten geimporteerd uit Zuid-Afrika in het bos aan een kreekje en het blijkt er gelukkig 's nachts eigenlijk heel lekker te zijn. We waren een beetje benauwd dat het zover landinwaarts echt heel warm zou worden. Het is overdag wel 37 graden maar er staat ook een lekker windje.

Wilderness Jill brengt ons meteen de eerste dag eerst naar Blue Bush (zwemmen) en dan naar St John Gorge. Na enig aandringen mag Nick ook mee op de tours hier. Lekker zwemmen, kaasplankje erbij, en een prachtige zonsondergang (zowel waar de zon ondergaat als de rotsen die helemaal rood oplichten).

Wel een geknots op de weg er naar toe. Die bewerken ze wel elk jaar maar zo aan het einde van het dry season kun je er gemiddeld niet eens 20km per uur op halen. Het is wel even leuk om door kreekjes te rijden met de grote snorkel voorop maar je moet er niet aan denken dat je zo uren en uren met de auto door de Kimberley aan het trekken bent (ok beetje verwend maar toch).

In de nacht hoor je in de open tent echt van alles en nog wat. Er komen allerlei skippies langs de tent huppen, flying foxes (grote vleermuizen) die met hun vleugels wapperen en nog van alles wat je niet eens thuis kunt brengen. In de ochtend bij het eerste licht gaat het concert pas echt los en doen honderden vogels hun best om de rest te overstemmen. Die eer is toch echt weggelegd voor de cockatoo's die echt een enorme tering herrie weten te maken.

De volgende dag weer naar een volgende gorge (Dimond Gorge), 24 km rijden dus een uur en een kwartier. Daar kunnen we heerlijk canoen, zwemmen en lunchen. Gelukkig geen crocs in sight.

Volgende dag moeten we al om 6 uur weg om op tijd in Cape Leveque te zijn maar dat is op zich geen punt, omdat we dan toch al lang wakker zijn van het licht en alle natuurlijke wekkers om ons heen.

Faraway Bay 2

2009-09-05T08:37:00.000+02:00

Gisteren was Marijke toch weer niet helemaal fit, dus die is in het resort gebleven. In de middag dacht ze al wel weer mee te kunnen om te gaan zeevissen maar dat hebben we toch maar even niet gedaan.

Dus had Nick toch geluk en was er alsnog plaats voor hem op de boot naar King George Falls. Best wel een eindje varen over de oceaan en de golven zijn zeker wanneer we uit de baaien varen behoorlijk dus we knotsen behoorlijk op en neer. Geen probleem voor Nick, die krijgt het zelfs voor elkaar om de hele terugweg in slaap te vallen.

De Falls zelf staan sinds 3 weken droog en blijven zo tot het wet season. Nog steeds indrukwekkend, net als het ritje door King George River er naar toe. We maken nog allerlei tussenstops, oa bij een lagoon achter een strand waar nog verse croc sporen lopen. We gaan ook nog even in een behoorlijk smalle kreek op zoek naar crocs maar zeker op het einde vond ik het niet erg dat we er geen vonden.

In de middag ben ik dus voor het eerst gaan zeevissen. Het was pas de tweede keer dat ik ging vissen na mijn doop als stoere visser in Alaska. Deze keer gingen we op een soort Golden Snapper (of eigenlijk "Fingerprint") vissen bij het rif, met sardientjes en garnalen als aas aan een haak een paar decimeter boven het lood wat op de bodem zakt. maar
Ik werd nogal verwend door Tim, de guide, die zelfs het aas er telkens aan deed. Ik dacht dat ik meteen goed begon maar ik bleek alleen de bodem van de oceaan vast te hebben.

Daarna werd het wel een beetje frustrerend voor de ervaren visser die ook mee was want ik ving een stuk of tien kleinere vissen (nog steeds groter dan wat je in een restaurant op je bord krijgt) en ook zijn vrouw had er al snel een paar. Als afsluiter kreeg ik zelfs een grote Golden Snapper te pakken van een kilo of 8. Die gaat vanavond speciaal ingepakt in boomschors op het kampvuur want hij is te groot voor in de oven. Gisteravond nog een hoop gelachen over de "pussy dutchmen" die zijn vis niet eens van de haak haalt maar alle stoere outbackers kwamen zonder vis thuis.

Kan vanavond ook nog wat worden want vanmorgen heeft alleen Belinda een makreel gevangen toen we aan het trawling vissen waren op zee en in de kreek. De vis was bijna zo groot als zij zelf.

Om zeker te zijn blijven we hier nu een dag langer en vliegen we dus pas zondagochtend naar Mornington. Met de warmte is het beter om vroeg te vliegen als er nog weinig turbulentie is. Misschien blijven we toch 2 dagen in Mornington zodat we pas een dag later in Broome aankomen. Na een paar nachtjes Broome vliegen we dan in een keer door naar Perth en gaan we daar naar de wijnstreek een paar uur rijden naar het zuiden.

Marijke is weer fit, die is vanmorgen ook met de stoere mannen mee wezen vissen.

We blijven vanmiddag lekker hier op het plateau zitten aan de oceaan. Met een forse bries in de schaduw is het hier super uit te houden. Het waait te hard om nog uit te varen en we hebben ook wel even genoeg gelopen en naar rock art gekeken. Zo meteen een biertje erbij en dan gaan we lekker kijken hoe het mijn vis vergaat op het kampvuur dat net is aangestoken.

We hebben Sander trouwens ook vanmorgen nog even gesproken. Die had ook nog een verrassing want zijn paps stond opeens voor zijn neus. Die is in de US op vakantie en nu ook even bij Sander aan het kijken. Echt leuk voor Sander, kan hij mooi laten zien hoe ver hij al is en hoe goed hij het al allemaal zelf regelt.

Faraway Bay

2009-09-03T10:08:00.000+02:00

Vandaag zijn we vroeg opgestaan om al om 7:00 richting Faraway Bay te vliegen. Het bush camp van Faraway Bay ligt helemaal in the middle of nowhere aan de Timor Sea en je kunt er alleen per vliegtuig komen (of boot met een beetje geduld).

Voor dat we er aankomen vliegen we nog over een paar locaties van de film Australia, onder andere daar waar de "boerderij" van het begin van de film heeft gestaan, onder aan de berg waar opa aboriginal King George bovenop staat.

Ook vliegen we over de King George Falls, die zijn zelfs nu er geen water overheen stroomt nog steeds indrukwekkend. Veel rivieren die in de oceaan uitmonden in de Kimberleys hebben hoge cliff wanden en zien er prachtig uit, ook vanuit de lucht.

Faraway Bay is echt helemaal fantastisch. We landen op een smalle gravelstrip tussen de bomen en rijden vervolgens met Bruce de eigenaar over zijn eigen "Bruce Highway" (een hobbelig zandpad vol bochten) naar het camp.

Het uitzicht vanuit het camp is echt niet normaal en er zijn een stuk of 8 individuele hutjes voor de gasten. De hutjes zelf zijn op zich heel eenvoudig, maar De huisjes hebben een eigen douche (buiten) waar je 's morgens heerlijk in de opkomende zon staat (en 's avonds in de volle maan). Wanneer je rond half zes bij zonsopkomst wakker wordt huppen de skippies voor de open ramen voorbij.

Alles bij elkaar zijn er 18 mensen waarvan 1o betalende gasten en Nick. De volgende dag gaan daar nog 4 van weg ook dus dan is het ook wel te begrijpen dat dit resort net iets duurder is dan de anderen. De kok Sam en zijn vriendinnetje zorgen dan wel drie keer per dag fantastisch voor je (vaak met het eten dat de gasten zelf gevangen hebben), en ook alle dingen die we overdag doen zitten er allemaal bij in.

Daarnaast zijn er dan nog de jonge sea eagle en de gewonde pelican die een van de gasten heeft meegebracht en die niet meer weg te slaan is. Ook die worden dagelijks verzorgd met een luxe sashimi maaltje.

Er is een afslagplaats met een paar kromme golfclubs zodat we nog wat in training kunnen blijven. Wanneer je de paal op het strand raakt krijg je een gratis week vakantie (als Bruce het ziet). Of hij ook al te veel moeite doet om die kant op te kijken verteld het verhaal niet.

We moeten meteen opschieten want de boot wacht al op ons om via de oceaan een paar baaien verder naar Lost City te gaan. De bush man van het camp, Steve, heeft daar allerlei rotstekeningen van meer dan 20.000 jaar oud ontdekt die alleen door op de rotsen te klimmen vanaf het strand bereikbaar zijn. Hoewel die tekeningetjes ons niet bijzonder aanspreken (dat kunnen Roos en Mats binnenkort ook) is het toch wel indrukwekkend om te zien hoe mensen daar al zo lang geleden geleefd hebben.

Vanmiddag is er even niets tot we om half5 gaan sunsetten met champagne. Daarna gaan we de enorme makrelen (bijna anderhalve meter lang) opeten die de andere gasten vanmorgen al gevangen hebben. 1 ervan is niet meer helemaal heel omdat een haai er al aan begon te peuzelen terwijl ze hem aan het binnenhalen waren.

We blijven hier nog 2 nachten slapen dus gaan er nog lekker even van genieten. We hebben hier eindelijk weer internet zodat we ook het blog weer even kunnen bijwerken en ook even met Rud hebben kunnen skypen die vandaag jarig is. Laten we dan ook maar zeggen dat we de champagne van straks uiteraard alleen voor jouw verjaardag drinken. Proost!!

El Questro Wilderness Camp

2009-09-03T09:59:00.000+02:00

Dinsdag 1 september

Vanmorgen vroeg op. Het is op zich geen probleem om vroeg wakker te worden, want de klok is gisteren weer anderhalf uur verder terug gegaan (we lopen nu nog maar 6 uur voor op Nederland). Daarnaast is het vannacht door de bewolking niet verder afgekoeld dan 26 graden en dat helpt ook niet echt om te slapen in een tentje.

We kunnen al weer vroeg aan de bak want om 8:00 worden we op het vliegveld verwacht voor een spectaculaire helicopter vlucht door de Bungles. Ook heel mooi, zeker wanneer de piloot nog even aanzet en door de kloven gaat vliegen. Hij roept nog even tegen niemand zeggen maar dat kan hij niet al te serieus menen toch gezien de HD video die uiteraard de hele tijd meedraait. Toch ook wel heel leuk zo'n heli omdat je voorwaartse snelheid tenminste niet altijd zo hoog is zodat je veel meer ziet dan in het vliegtuig. En lopend zou het echt dagen kosten om te zien wat we nu in een halfuurtje meemaken.

Nick heeft het vliegtuig al weer klaar staan, alle bagage aan boord. Hij zal ons bij El Questro afzetten, ongeveer een uurtje vliegen. Eerst vliegen we nog over de grootste diamant mijn ter wereld (Argyle, onderdeel van Rio Tinto), waar een kwart van de wereldwijde diamanten vandaan schijnen te komen.

Ook een mooi verhaal trouwens. Het bedrijf wat nu eigenaar is van de grond heeft min of meer per toeval ontdekt dat daar diamanten waren. De grond was echter nog een aantal maanden geleased door een ander bedrijf wat in de basis in andere grondstoffen geinteresseerd was. Ze hebben toen geprobeerd dat geheim te houden, maar dat is uiteraard weer niet helemaal gelukt. Toen duidelijk werd dat het andere bedrijf er lucht van had gekregen dat er iets met diamanten aan de hand was zijn ze op een heel andere plek (in de buurt van El Questro) druk met vliegtuigen en 4WD's gaan rondrijden om de indruk te wekken dat ze daar in die buurt iets gevonden hadden. Dat heeft nog gewerkt ook en op de dag dat de lease op het land verlopen was hebben zij de lease overgenomen en kenbaar gemaakt dat ze diamanten gevonden hadden.

We zitten hier inmiddels in El Questro. Prima hutje met airco en al, ook wel weer lekker. Dicht aan een riviertje waar je lekker in kunt zwemmen. Vandaag doen we lekker niets behalve een beetje eten en drinken en een boekje lezen.

　
Woensdag 2 september

We hebben geen auto hier en dat is net hier niet echt handig. Er zijn heel veel mooie plekken te zien maar je moet eerst een paar kilometer rijden voor je aan de vaak niet al te lange wandeling er naartoe kunt beginnen. De Rangers zijn drukdrukdruk dus moeten we zelf iets verzinnen.

Dus maar genoeg water mee en hopen dat we onderweg nog ergens een lift kunnen oppikken. Gelukkig lukt dat al snel, want ik weet niet of we het anders gehaald zouden hebben. Twee heel aardige aussies uit de buurt van Melbourne pikken ons op, terwijl ze eigenlijk helemaal geen plek meer in hun pop-top toyota hebben. Cath schuift wat op en Marijke op mijn schoot en zo komen we toch nog bij Zebedee Springs.

De springs zijn warmwater poeltjes met wat watervalletjes er tussen midden onder de palmbomen. Niet lastig om het daar uit te houden tot 12 uur. Om 12 uur moeten we er uit want dan zijn de springs gereserveerd voor de rijke mensen. Die zitten niet in El Questro station zoals wij maar in El Questro Homestead, op de rand van de klif van Chamberlain Gorge.

Na de lunch zijn we met dezelfde mensen nog gezellig op een champagne boottochtje geweest verderop in Chamberlain Gorge. Bij de ankerplaats aan het eind zwemmen er allerlei vissen rond de boot waaronder een grote barramundi en wat catfish (lijkt op een klein haaitje). Het mooiste zijn echter de kleinere vissen die wanneer je voer tussen je vingers houdt proberen om dat er met een waterstraal uit te spuiten. Ze spuiten zo een paar meter hoog en schijnen te leven van het uit de lucht schieten van vliegen en zo. Lachen.

Er is een aboriginal aan boord van de cruise, Buddy Tyson. Bruce had hem al genoemd om de verhalen die hij vertellen kan. Op de heenweg is daar weinig van te merken maar na een paar glazen champagne gaat het op de terugweg een heel stuk beter al is er (in ieder geval voor ons) geen touw aan vast te knopen. Buddy ziet er niet echt als een aboriginal uit, en zijn paard (heeft o.a. rodeo's gereden in de US) zit ook nog tussen zijn benen als het er niet zit zo krom loopt hij.

Bungle Bungles

2009-09-03T09:55:00.000+02:00

Maandag 31 augustus

Het vliegveld van Katherine is voor burgers heel klein, de baan zelf is wel fors omdat die ook gebruikt wordt door de RAAF basis Tindal. Nick staat al op ons te wachten, een vrolijke vent die maar net een paar jaar ouder is als Sander. Hij werkt nu bijna 2 jaar bij Slingair samen met zijn vriendinnetje dat hij op de flight school in New Zeeland heeft leren kennen. Ook hier helpt de crisis niet echt om direct een baan bij de grote airlines te krijgen. Ze zijn allebei wel nog mooi op tijd geweest om hier een baan als charter piloot te krijgen. Volgens mij is hier het hele jaar door relatief veel werk, zelfs in het wet season, en niet alleen met touristen maar ook met bv mijnwerkers voor de Argyle Diamond Mine die moeten worden ingevlogen en zo.

We vliegen met een 210RG waar in principe 6 mensen in kunnen. Ruimte genoeg dus. Het toestel lijkt qua bediening heel veel op de 172's waar wij in de US mee gevlogen hebben. Ook een oud barrel maar het vliegt nog prima. Het eerste uur van de vlucht naar het Bungle Bungle Safari Camp, onze eerste bestemming, is er niet veel te zien. Grote droge vlaktes met niks, dat hebben we al eerder gezien.

Moeilijk om je voor te stellen hoe anders het landschap er uit ziet in het wet season. Nick weet het wel mooi te illustreren wanneer hij vertelt hoe ze toen ze deze kant op verhuisden niet eens in Kununurra konden komen omdat de brug over Victoria River 13 meter onder water stond. Ze zijn toen maar terug naar Darwin gegaan en verder met het vliegtuig. Toen het water weer iets gezakt was is Nick teruggegaan om de auto op te halen en deze keer had hij net geluk. Terwijl hij over de brug reed (weer zo'n 400km van Darwin) stond het water al weer gelijk aan de brug en reed er net een politie auto aan de andere kant van de weg om de brug weer af te sluiten (would have been a bit of a worry mate).
Inmiddels zijn ze een nieuwe (hogere) brug aan het bouwen en als het goed is is die net op tijd klaar voor het nieuwe wet season.

Een stuk verderop krijgen we het grote Lake Argyle in zicht, het grootste man made (stuwdam) meer op het zuidelijk halfrond. Via het meer vliegen we richting de Bungle Bungles, een heel apart gebergte met heuvels in de vorm van bijenkorven. Net ten noorden ervan kun je heel mooi zien hoe verschillende continentale platen in het verleden met elkaar in botsing zijn gekomen, het landschap ziet er uit als een aantal golven in de branding op zee.

Die Bungles zien er ook vanuit het vliegtuig al heel bijzonder uit, maar we zullen ze de komende 2 dagen nog veel beter gaan bekijken. Er is een gravelstrip net voorbij de Bungles waar we landen, en Bruce Wayne Russel staat al met zijn bus klaar om ons op te pikken. De hele bus blijkt voor ons alleen te zijn, dus nu gaan we de rest van de dag op stap met Nick Dundee en Bruce Wayne.

Bruce is de gids en blijkt ook al een heel bijzonder type te zijn. Hij is reporter geweest en ook chief of staff van channel 9 in Sydney. Daarnaast blijkt hij ook 12 jaar in het circus gewerkt te hebben, wat hij kan laten zien door krantenknipsels waar hij op staat terwijl hij door een leeuw in zijn been gebeten wordt. Mooi figuur met prachtige verhalen, en het wordt helemaal interessant wanneer hij 's avonds in het safari camp met de enige andere gasten (engelsen) in discussie gaat over hoe de historie tussen de huidige aussies en de aboriginals nu werkelijk verlopen is.

Maar eerst gaan we nog een behoorlijk stuk wandelen door een aantal gorges in de Bungles. Volgens Bruce is het maximaal 31 graden (als ik zeg dat het warmer is gaat iedereen alleen maar harder puffen) en we drinken liters water om het vol te kunnen houden (blijkt achteraf max 41 graden geweest te zijn). Bruce heeft wel een mooi poedertje voor in het water van Marijke waardoor ze nu geen koppijn krijgt ivm uitdrogingsverschijnselen. Fantastisch mooie wandeling door het droge rivierbed naar Cathedral Gorge waar we luchen in de heel indrukwekkende natuurlijke overkapping aan het einde van de gorge.

Nadat we onze spullen in het tentencamp hebben afgezet is er nog tijd om met een hapje en drankje een stukje verder van de zonsondergang te gaan genieten voordat we weer terug moeten rijden naar het kamp voor het avondeten. Het tentje waar we inzitten is net groot genoeg voor 2 enkele bedden, maar er zijn ook perfecte grote badhokken, feitelijk voor ieder een eigen omdat er maar 7 man overnachten in het kamp (er is plek voor 60).

Alaska 12 Afscheid van Alaska en de VS

2009-08-18T08:05:00.000+02:00

Morgen zit het eerste hoofdblok van de reis er op. We zijn dan ruim 6 weken in de VS geweest, waarvan de laatste 2 in Alaska. Eigenlijk lijkt Alaska in bijna alles wel een land apart te zijn, ook al zijn er uiteraard ook veel voorbeelden van typisch amerikaanse dingen.

We zijn vandaag nog even naar de 2 Malls van Anchorage geweest. Eerst om een nieuwe harddisk te halen zodat we in ieder geval alles nu weer dubbel hebben. Daarna naar het noorden naar "downtown", ook al moet je je daar hier niet al teveel van voorstellen. Downtown bestaat uit een berg souvenier winkeltjes, uiteraard nog wat fast food er tussen en dan nog ergens de andere mall. Op een of andere manier komt het allemaal wat ouderwets over, met name ook de kleding en zo.

Vanmiddag zijn we nog even naar de haven gelopen maar James was er nog niet. In Anchorage is het vandaag prachtig weer, nagenoeg strakblauw en 21 graden. Boven de bergen waar James uit zou moeten komen ziet het er echter nog steeds zwaar bewolkt uit. Toen zijn we, na weer een stapel foto's en films van vliegtuigen (maar nu met mooi weer), maar weer aan de nachos gegaan op het terras van het hotel.

Ongelooflijk hoe laag de float planes daar over het dak komen. Ik ben elke keer net te laat om ze te kunnen filmen en zit na te denken hoe ik dat anders kan doen. Wanneer ik daar iets op bedacht heb en de volgende inderdaad midden in beeld komt roept Marijke op de achtergrond dat het ook nog net precies James is met de gele Cessna waar we afgelopen weken mee gevlogen hebben.

Geen idee waarom maar we kunnen nog steeds geen internationale nummers bellen, dus gaan we maar even de sleutel van de auto halen om nog even bij het vliegtuig te kunnen gaan kijken. We missen uiteindelijk James net, maar zien elkaar toevallig onderweg bij het kruispunt. Hup weer terug en toch nog maar een uurtje gaan vliegen als afscheid.

Het enige beest wat we nog niet echt gezien hadden was een Moose en James had al gezegd dat hij ze bij Anchorage wel zou weten te vinden. Na bijna een uur vliegen langs alle meertjes waar maar een beetje gras rondom is geven we het eigenlijk maar op. Dat hadden we eerder moeten doen want meteen vinden we er een paar.

Kunnen we rustig weer terug voor een toetje, koffie en port bij de ondergaande zon. Prachtig einde van fantastisch mooie weken hier. Morgenochtend doen we rustig aan hier in het hotel, en gaan we rechtstreeks naar het vliegveld. We vertrekken hier om 14:30 locale tijd (woensdag 0:30 in NL) eerst ruim 3 uur naar Vancouver en 6 uur na aankomst een monstervlucht van 15,5 uur van Vancouver naar Sydney. Daar komen wij op donderdagochtend locale tijd aan en dan moet het bij jullie nog net donderdag worden, dus hebben we jullie weer ingehaald. Geen woensdag voor ons deze week.

Sander moet morgenochtend om kwart voor elf zijn 2e check vlucht doen (beurtje 24) dus hopelijk horen we nog dat hij daar voor geslaagd is voordat we vertrekken.

Alaska 11 Anchorage en Lake Hood

2009-08-17T07:45:00.000+02:00

We zijn inmiddels aangekomen in het Millenium hotel in Midtown Anchorage. Het hotel ligt direct aan het meer waar ook Lake Hood is, de grootste float plane base van de wereld.

De vliegtuigen scheren over het dak van het hotel om op tijd op het water te kunnen landen, dus we vermaken ons hier wel.

Het is ongelooflijk hoeveel float planes hier aangemeerd liggen, echt vleugel aan vleugel het hele meer rond en dan is er ook nog een aantal pieren zoals je dat in een jachthaven zou verwachten.

Op de achtergrond van de landende en vertrekkende float planes zie je regelmatig ook grote passagiersvliegtuigen op het internationale vliegveld wat direct achter het meer ligt.

Vanmiddag hebben we in Moose Pass niet meer gevlogen. Het weer werd daar niet tot nauwelijks beter. Als het goed is is het Rich nog wel gelukt om zijn rating te halen voordat hij morgenochtend terug vliegt om weer aan het werk te gaan. Volgens Darlene had hij het volledig onder de knie dus moet de check ride door Vern een formaliteit zijn geweest.

Alaska Float Ratings / Scenic Mountain Air heeft de C172 waar wij mee gevlogen hebben normaal gesproken hier op het meer staan. Ze hebben een eigen hutje met een aanlegplek waar James deze zomer op de winkel past.

Morgen gaan we nog even naar Anchorage downtown en misschien nemen we nog even contact op met James die als het goed is vanuit Moose Pass weer terug naar Anchorage komt vliegen.

Alaska 10 Laatste vluchtjes

2009-08-16T21:33:00.000+02:00

De bewolking hangt vandaag (zaterdag) op een redelijk niveau en het is nog droog. Vandaag gaan we even met een licht vliegtuig vliegen, Mark gaat even niet mee en ik ga met James starts en landingen oefenen. Het is een ongelooflijk verschil, waar ik de hele week heb moeten zwoegen om het vliegtuig in bedwang te houden, krijg ik hem nu met redelijke roeruitslagen daar waar ik hem hebben wil.

Ook Mark vliegt vandaag lekker. Leuk om dit nog even mee te maken, nu hebben we echt het gevoel dat we het door hebben.

Verder een luie dag gehad en 's middags nog even de heerlijke gerookte zalm van Stacy opgegeten met een fles wijn, 's Avonds na het eten nog even blijven borrelen, had ik niet moeten doen. Net teveel alcohol voor mij. Gauw slapen....

Vandaag (zondag) gaan we naar Anchorage waar we nog 2 nachten in het Millenium hotel zitten direct aan het meer bij Lake Hood, de grootste float plane base van de wereld. We zouden vandaag nog even met 2 vliegtuigen gaan vliegen zodat we elkaar zouden kunnen filmen. Voorlopig is de bewolking veel te laag zodat het er wellicht niet van gaat komen.

Alaska 9 Vissen op Marijke's verjaardag

2009-08-15T02:49:00.000+02:00

Bedankt voor alle felicitaties via e-mail, sms en skype. Echt leuk om van zoveel mensen iets te horen terwijl we zo ver van huis zijn. Konden vannacht de telefoon even niet opnemen.

Helemaal fantastisch om goed nieuws te krijgen van Caro, Mats gaat prima en mag zondag naar huis.

Gisteren was het al regenachtig en kwam de bewolking later op de middag ook nog opeens omlaag. 2 instructeurs waren net onderweg met de 206 om een aantal hikers op te halen uit Lost Lake. Die bleken nog niet helemaal klaar te zijn toen ze aankwamen en tegen de tijd dat ze konden vertrekken was de bewolking te laag. Ze hebben dus daar de nacht door moeten brengen. Alle toestellen nemen hier standaard wel een SPOT mee waarmee je kunt aangeven of alles OK is of dat er hulp nodig is. Het apparaatje geeft dan de coordinaten door zodat je het vliegtuig op internet kunt tracken. Vern was toch niet helemaal happy dat ze daar geland waren en ook de sat-phone niet meegenomen hadden.

Het blijft waarschijnlijk de komende dagen k-weer maar je kunt hier nog steeds van alles doen. Het leek wel handig om er voor te zorgen dat we hier vanavond ook weer terug konden komen. Vandaag zijn we daarom wat dichterbij naar Crescent Lake gevlogen, hebben het vliegtuig weer aan een boom gebonden en zijn voor het eerst gaan vissen.

James heeft ons even laten zien hoe het werkt. Het is even zoeken naar de juiste plek maar dan heeft hij er al snel een paar te pakken. We staan eerst met de grote lieslaarzen in het water en proberen het daarna vanaf de voorkant van de floats.

Het duurt even voordat we het na kunnen doen maar wij vangen er ook nog drie. James had bijna een snoek te pakken maar die kon nog ontsnappen. De vissen die we wel vingen waren allemaal Graylings. Goed dat James erbij was om ze weer van het haakje te halen en om die ene vis die vanavond op de BBQ gaat alvast te bewerken.

Mooie bonte verzameling mensen bij onze eerste barbeque in de regen bij minder dan 10 graden Celsius. Ook de verloofde van Darlene, Alan, kwam opdagen en daarnaast nog wat vrienden van James. De ene vriend deed eerst rondvluchten rond Mount McKinley (ruim 20.000ft hoog) en werkt nu voor een oil company helemaal noord aan de arctic sea (ver over de poolcirkel), de andere is een native Aleoutin waar ik 3 keer in pas.

Maakt hier niet uit hoe ze er uit zien, ze zijn nagenoeg allemaal even aardig en hulpvaardig.

Beetje lullig dat die ene vandaag alleen al 18 zalmen gevangen had van gemiddeld 15kg (naast een berg halibot, een paar haaien en nog wat andere visjes). Brengt onze catch of the day toch net weer in ander daglicht. Niet eens slecht trouwens, de grayling op de BBQ.

Meer dan genoeg eten, en te zien aan de oogjes nu om me heen terwijl ik dit typ ook genoeg drank. Nadat een belangrijk deel van het bier en alle flessen wijn op waren komt er een 5 liter kartonnen verpakking rode wijn aan te pas. Kwantiteit boven kwaliteit.

Onze instructor wordt ook al iets opener over onze vliegkwaliteiten, maar dat hadden we zelf ook al in de gaten.

Zaterdag is onze laatste nacht hier, maar even kijken of we morgen nog even kunnen vliegen. Eventueel gaan we nog even proberen ieder in een eigen toestel te vliegen. We moeten maar eens even gaan zoeken waar we zondag en maandag in Anchorage gaan overnachten.

Ik heb van Darlene ook nog wat foto's gekregen van de beren in Katmai. Die waren al weg toen wij daar in de buurt waren.

We zouden daar eerst ook naar toe gaan (Brooks Falls, uurtje verder naar het zuiden ten opzichte van Funnel Creek waar we nu de beren gezien hebben), maar de zalmtrek stroomopwaarts is al afgelopen en dan zijn de beren ook snel weg.

Alaska 8 Exit Glacier en lekker uitrusten

2009-08-14T06:14:00.000+02:00

Het is nogal grijs weer en de voorspellingen voor de komende dagen zijn ook niet geweldig. Best vermoeiend dat wereldreizen dus we doen het een beetje rustig aan vandaag.

In de loop van de middag zijn we even naar Exit Glacier gegaan, 1 van de gletsjers die van het Harding Icefields afkomen. Hier kun je vanaf een parkeerplaats makkelijk naar toe lopen.

In Nederland is Marijke al jarig, hier pas over een paar uurtjes. Na de wandeling zijn we nog even boodschappen gaan doen in Seward voor morgen wanneer we haar verjaardag hier een beetje vieren. Als het goed is gaan we morgen overdag het feestmaal voor de avond nog vangen (tenminste ik denk dat James hem of haar gaat vangen en wij gaan kijken en eten).

Bij Safeway schijnen een soort super bonus klantenkaart te hebben want met de kaart krijgen we zo bijna 60 dollar korting. Daar kan Appie nog wat van leren.

Met de hardware zit het lekker mee, mijn losse harddisk is net ook gecrashed terwijl we een filmpje zaten te kijken. Jammer want de disk was kleiner dan een mobiele telefoon en er kon 500GB op. Moeten we in Australie maar even zien hoe we dat oplossen, want het geeft niet echt een rustig gevoel om het materiaal niet ergens dubbel te hebben en de pc en camera lopen ook langzaam vol.

Alaska 7 Beren, wolken en ranger cabins

2009-08-13T09:58:00.000+02:00

Het weer gaat vandaag duidelijk veranderen. Gisteren hadden we zo'n prachtige arctische heldere dag zoals Harry die ons al beschreven had. Ik lag in de lodge in de hangmat in de stralende zon en had toch het gevoel dat het niet echt warm was, toen ik dat tegen Mark zei vond hij natuurlijk dat ik weer zat te koukleumen, maar even later vertelden ze ons in de lodge dat het inderdaad maar 10 graden was buiten. Desalnietemin was het heerlijk en prachtig.

Vandaag echter kwam er al hoge overcast aanzetten en later voegde zich daar nog lagere bewolking bij, wat weer een leuke uitdaging gaf voor het VFR vliegen.

Vanmorgen zijn we weer heerlijk verwend in de Stonewood Lodge. Ik kan er nog steeds niet over uit hoe mensen in deze wildernis kunnen leven met de dichtstbijzijnde winkel op anderhalf uur vliegen afstand. En de dichtstbijzijnde buren aan de overkant van het meer wat echt wel wat groter is dan Loosdrecht. Ik heb echt genoten van dit bezoek, dit brengt je veel dichter bij de realiteit dan ergens in een hotel zitten.

Nadat we afscheid hebben genomen van Stacie zijn we over het grootste meer van Alaska (Iliamna Lake) gevlogen richting Funnel Creek waar we zeker 30 beren gezien hebben. Er liepen daar ook allerlei mensen door het riviertje die verderop met een watervliegtuig geland waren. Het is ongelooflijk dat die beren totaal niet in hun geinteresseerd waren.

Hier kregen we ook even het bewijs dat watervliegen niet altijd gemakkelijk is, want het wrak van een watervliegtuig lag nog op de kant. Dat moet een van de laatste dagen gebeurd zijn. Deze piloot heeft het "beachen" wel erg letterlijk genomen.

Op de terugweg naar huis eerst nog even getankt in een klein meertje vlakbij een vliegveld en daarna weer op weg terug naar de basis in Moose Pass. Er stond behoorlijk wat wind, zou met een landvliegtuig geen probleem zijn geweest, maar valt met een floatplane niet mee. Op zich kun je wel bijna altijd pal tegen de wind landen maar aan de andere kant komt het wel behoorlijk nauw zodat turbulentie en vlagen bij de landing niet echt lekker zijn.

De tankauto kun je op een aparte frequentie gewoon in de lucht oproepen en die komt dan naar het water gereden. James had gelukkig zijn stoere lieslaarzen aan zodat we het toestel droog aan de kant konden binden.

We wilden op de terugweg nog even een vulkaan bekijken in het midden van Cook Inlet, maar het was inmiddels behoorlijk bewolkt, zowel een hoge als een lage partij wolken.

De bewolking werd terwijl we er boven zaten helemaal gesloten, maar we dachten te zien dat het boven het water wel op zou houden. Bleek niet helemaal het geval, maar bij de vulkaan was er een voldoende groot gat om doorheen te kunnen circelen, anders hadden we nog terug gemoeten ook. In eerste instantie moesten we op 300ft gaan vliegen om uit de bewolking te blijven maar dat voelt toch anders met een floatplane.

Terug op een smaller stuk de Cook Inlet overgestoken over een vlak stuk met een paar grote meren voor de bergen. Vervolgens via Kenai Pass naar Crescent Lake, waar we in een verlaten Cabin ons lunchpakket genuttigd hebben.

Op veel plaatsen in de National Parks staan hier ranger cabins die je kunt gebruiken om te overnachten wanneer je daar een permit voor hebt geregeld. Mark nam hier de opdracht om te "beachen" ook erg letterlijk en op het laatste moment nam James het toch maar even over en heeft een doorstart gemaakt. Was ook nog een uitdaging met alle downdrafts tussen de bergen. Het meer loopt als het ware in een halve cirkel, een soort smiley, en de wind komt vervolgens vanuit de bodem van de cirkel 2 kanten op de canyon in zodat je nog windshear krijgt ook. Mark dacht dat James gewoon weer wat aan het buzzen was maar kennelijk wilde het vliegtuig echt even niet meer stijgen.

We hebben inmiddels allebei al ruim voldoende uren gemaakt voor ons CPL zodat we straks terug in Nederland kunnen uitzoeken of we dat daar ook eenvoudig echt kunnen halen.

Vanavond nog wat gedronken in de plaatselijke bar waar ik nog sjans had van de manager van de tent. Met zwaar originele teksten na het toeschuiven van een zakje suiker ("nothing is sweeter than you") en meer van dat kaliber maakt hij mijn dag weer compleet. Op mijn verjaardag mag ik bij hem de hele dag gratis eten en drinken. Het wordt een beetje laat, de foto's komen morgenochtend.

Alaska 6 Stonewood Lodge

2009-08-12T08:29:00.000+02:00

Tot en met de middag werden we nog lekker verwend in Tutka Bay lodge. James en ik zijn nog een rondje door de baai wezen vliegen, "buzzing" de kayak-ers en de lodge.

Na de lunch zijn we weer vertrokken. Onze bestemming is Stonewood Lodge aan Lake Clark. In principe is dat voornamelijk naar het westen maar we moeten eerst tanken en de eigenaar van het vliegtuig wil niet dat we Cook Inlet oversteken, ook niet met een floatplane. Op zich had dat vandaag wel gekund, want het is bijna windstil en er zijn nauwelijks golven op zee.

We gaan tanken op Kenai airport en dat is op zich al een hele ervaring. Het is een gecontroleerd veld met ATIS en alles erop en eraan. Er zijn 3 runways: 19 Left, 19 Right en 19 Water. Wij landen uiteraard op 19 Water en die ziet er uit als een gewone runway maar dan van water. Marijke vliegt vandaag en kan het al zeker zo goed als ik, terwijl ik al veel meer gevlogen heb.

Opnieuw starten blijkt al een heel stuk lastiger wanneer we mogen backtracken op 19 Water. De wind is toegenomen en dan zie je dat een floatplane toch echt anders werkt dan een normaal vliegtuig. We zijn wat zwaarder met volle tanks en het blijkt dan al lastig om een step taxi te doen. De neus wil niet omlaag en de staart heeft met de wind in de rug direct de neiging om van de wind af te draaien (weathervane). Om hem vervolgens weer de goede kant op te krijgen blijkt niet makkelijk en ook James krijgt het niet voor elkaar (ook omdat we allemaal vergeten het waterroer weer omlaag te doen na de mislukte steptaxi. Het eindigt met een ongeplande "beach-"aktie en dan kan ik mooi de plomp in om hem weer vlot te krijgen.
Daarna spelen we het maar op safe en taxien we gewoon stationair (met roeren naar beneden) tot het begin van de runway.

Eenmaal in de lucht kunnen we direct over een smaller stuk van de Cook Inlet naar het begin van de Lake Clark Pass aan de overkant. De Pass is de toegang tussen de bergen naar het meer, en loopt nog zeker over ruim 60 mile voordat we het meer in zicht krijgen.

Het meer zelf is ook 50 mile lang en is aan de noordkant bijna 1000ft diep. De lodge is in het midden van het meer tegenover Port Alsworth. Wanneer we de lodge vanuit de lucht gevonden hebben vliegen we eerst nog over het dorp aan de overkant. Als het goed is kunnen we daar morgen weer tanken zodat we het in 1 vlucht terug naar Moose Pass kunnen redden.

Stonewood Lodge ligt echt verlaten in een eigen baai. Preston en Stacie wonen daar al ruim 10 jaar en zijn 2 jaar geleden met een enorme verbouwing begonnen.
Je kunt hier alleen per vliegtuig komen, dus dat was niet echt simpel.
Preston begeleid jagers, vissers en fotografen op allerlei trips door heel Alaska en is vaak weken achter elkaar van huis. Het hele huis hangt hier ook vol met beren, moose, kariboe's en allerlei ander wild. Hij heeft ook een eigen vliegtuigje (Piper Cub met enorme wielen eronder) en een stuk gras voor de lodge dat ze als runway aanmerken. Voor ons is het een hobellig stuk grond van 80 stappen van Marijke lang, maar op een of andere manier ziet hij kans hier te landen en op te stijgen.

Stacie is thuis met de kinderen en is er compleet op ingericht om volledig self supporting te zijn. Zelfs in het dorp aan de overkant is er geen winkel, alles moet uit Anchorage worden ingevlogen. Port Alsworth heeft wel een gravel baan en de grootste meubels en bouwmaterialen zijn daar met een DC-6 ingevlogen en vervolgens op een vlot naar de overkant gebracht.

De beren bij Brooks Falls in Katmai schijnen weg te zijn omdat de zalm die in deze periode de rivier opzwemt zo'n beetje klaar schijnen te zijn en de silver salmon pas in september komt. Volgens Stacie zitten er wel nog meer dan genoeg bij Fuller Creek dus daar gaan we morgenochtend maar even kijken voordat we ten zuiden van de Iliamna vulkaan weer naar Cook Inlet en dan weer terug vliegen.

Alaska 5 Tutka Bay lodge

2009-08-11T09:31:00.000+02:00

Vanmorgen rustig aan gedaan. We werden gewekt met het nieuws dat Michiel en Caro een zoon hebben, maar dat niet alles probleemloos verloopt. We leven vanaf hier heel erg met jullie mee en hopen dat jullie snel met z'n drietjes thuis zijn.

James had nog wat rondvluchtjes en daarna onze cabin uitgeruimd, alleen de hoognodige spullen mee en de rest in de huurauto. Onze eerste echte rondtrip.

Het is Mark gelukt om op het laatste moment in een prachtige lodge terecht te kunnen voor een redelijke prijs.

Eerst anderhalf uur vliegen over enorme ijsvelden en ook over de Aialik gletsjer waar we eerder met de boot voor gelegen hebben. Per dal kun je ander weer hebben. In Seward was het zelfs lage overcast die langzaam in mist over aan het gaan was. Verderop komen we juist hogere cumulus bewolking tegen, net rond of boven de toppen waar we tussendoor moeten vliegen. Het laatste stukje wordt het zelfs zo bewolkt dat we er maar even door het dal omheen vliegen en vanuit Cook Inlet naar Tutka Bay vlogen.

Vervolgens moesten we toch nog even zoeken voor we onze lodge vonden. Vriendjes we hebben weer heel veel plezier van de Garmin gehad, want de navigatie middelen in de oude cessna zijn zeer beperkt en op het laatst gaf de garmin ons wel precies de juiste richting aan. Er zijn hier geen wegen, dus daar kon hij zich niet in vergissen. gewoon een kwestie van fjorden tellen en goed op de verschillende vormen letten en dan kon het niet missen.

Het was een heel aparte ervaring om met je vliegtuig in een fjord te landen, naar een steiger te taxieen en aan te leggen. Ik moet zeggen, hier zou ik aan kunnen wennen. Wat een luxe hier, hapjes en drankjes om 6.00 uur, diner om 7.00 alles lekker en inclusief.

Vanavond met Mark samen in het bubbelbad gezeten midden op de grote steiger voor de lodge. Niet te lang want de spa thuis is een heel stuk schoner, snel afdouchen en goed wassen maar...

Morgenochtend blijven we nog lekker even hier en na de lunch ga ik eindelijk weer vliegen. Eerst even bijtanken in Kenai en daarna naar Stonewood Lodge aan Lake Clark waar we morgen overnachten.

Floatplane lessons in Alaska

2009-08-10T01:15:00.003+02:00

Als onderdeel van onze wereldreis zijn we begin Augustus 2 weken in Alaska. We hebben vooraf alleen de eerste paar dagen geregeld bij Alaska Float Ratings of Scenic Mountain Air in Moose Pass, ongeveer 100 miles zuidoost van Anchorage.

Fantastische omgeving hier en binnen een paar minuten vliegen zie je van alles van Gletsjers, Icefields en honderden meren tot eagles en beren.

We vliegen in een C172SES, wat als bonus ook als complex aircraft wordt aangemerkt zodat we de uren ook voor onze CPL kunnen gebruiken.

De titel-link verwijst naar het eerste van 6 HD-filmpjes over de Alaska Float Plane Safari op Youtube.

Alaska 4 Glaciers and Lakes

2009-08-09T23:55:00.000+02:00

Vanmorgen kort vluchtje over het Sargent Icefield richting Prince William Sound. Daar zijn we heel laag langs de Chenega Glacier gevlogen, waar je de zeehonden op de ijsschotsen kon zien zitten.

Blijft heel lastig om ze ingezoomed in beeld te krijgen, dus camera maar gewoon aan de kant en lekker naar buiten kijken en genieten.

Vanmiddag had Marijke nog steeds last van haar hoofd en ben ik aan het eind van de middag nog een rondje wezen vliegen met James. Het blijft echt lastig om het allemaal goed te doen, je fouten niet te overcorrigeren en niet meteen weer andere fouten terug laten komen.

We hebben even goed geoefend op Lost Lake, een meertje op 2000ft dichtbij. Daarna zijn we nog even op berenjacht geweest. We zagen wel een grote black bear op de rotswand, maar bij Go Creek waren de meeste beren vertrokken omdat er iemand met een bootje de creek op aan het varen was. De zwarte beer zat hoog op de rotswand en we zijn er pal naast gevlogen. Je zag hem ecbt verbaasd naar ons kijken. Ik krijg het niet voor elkaar om ze ook in gezoomed in beeld te krijgen, het vliegtuig beweegt daar teveel voor.

Toen zijn we nog naar de Skilak Gletsjer geweest en hebben daar vlak bij de gletsjer geland. Opletten voor de ijsbrokken in het water en ook de wind was in dat dal een heel stuk lastiger. We zijn na de landing nog verder richting de monding gevaren en vervolgens teruggezeild met de motor uit. Ook nog niet makkelijk om het toestel die kant op te krijgen die je wilt (= zeker niet tegen een ijsschots aan).

Voor de zekerheid de motor maar weer aan, en als we de boot niet door de wind krijgen dan maar met een Plough-turn (iets meer gas zodat de neus er verder uitkomt, meer wind vangt en ook het draaipunt verder naar achteren komt te liggen).

Dat lukt wel maar het is nog steeds een heel eind terug voordat we tegen de wind in de richting van de gletsjer kunnen opstijgen. We proberen het ieder nog 1 keer met een step-taxi (planeren), maar het water is zo ruw dat dat niet echt safe voelt. We moeten echt niet omkieperen met de temperatuur van het water daar.

Vond het wel prettig dat James even de short field take-off voor zijn rekening wilde nemen tegen de golven in. Achteraf viel het wel mee maar toch, het moest goed gaan om nog op tijd voor de gletsjer terug het dal in te kunnen draaien.

Op de terugweg zag het er opeens heel donker uit, en er viel plotseling een bak regen. Ongelofelijk hoe snel het kan veranderen en ook kan het weer per dal verschillen. Gelukkig zijn we niet al te ver van Trail Lake verwijderd en wordt het al snel weer lichter. Aardige vent James, maar ik breng toch liever de nacht weer met Marijke door. Wel is het nu een keer zijn beurt om op de foto op het blog te staan.

Marijke lijkt al iets op te knappen maar laten we maar even afwachteen wat de ochtend brengt. We maken eigenlijk nauwelijks plannen van tevoren maar zien wel wat we doen als het zover is.

Alaska 3 Kenai Fjords met de boot

2009-08-09T06:22:00.000+02:00

Vandaag niet gevlogen, onze Cessna moest wat rondvluchten doen in Anchorage en wij hebben ervoor gekozen om een rondvaart te maken door de Kenai fjorden vanuit de haven van Seward, 30 mijl ten zuiden van Moose Pass. Het is nergens extreem druk zodat we gewoon nog op het laatste moment meekunnen. Ook is er voldoende plaats op de boot zodat we alles goed kunnen zien en vastleggen.

Het is gewoon niet te beschrijven wat we allemaal meemaken. Wat hebben we vandaag gezien: zeeotters, zeeleeuwen, dolfijnen, eagles, puffins, zwarte beren en walvissen. Die otters liggen een beetje op hun rug te dobberen en draaien dan lekker rond alsof ze in de jacuzzi aan het relaxen zijn.

De zwart-witte dolfijnen staan goed op de film terwijl ze onder en voor de boeg van de boot langs schieten. De Puffins zijn een soort suffe eenden die niet goed kunnen vliegen. Prachtig gezicht wanneer je ze over het water ziet "starten". Ze kunnen wel mooi 70 meter diep duiken schijnt het.

De walvissen zijn humpbacks. We zien er eerst 1 en daarna nog 3 samen. Op zich zijn ze goed te zien maar kennelijk te sloom voor een show met allerlei sprongen vanuit het water zoals Michiel en Marijke dat in Boston hebben meegemaakt.

Los van het wildlife is de natuur hier ongelooflijk mooi. Vandaag aan de mond gelegen van de Aialik Gletsjer, die anderhalve mijl breed is en in het fjord eindigt. Je hoort de hele tijd een hoop gekraak en continu vallen er stukken naar beneden.

Er viel zelfs een stuk naar beneden ter grootte van een flatgebouw van 10 verdiepingen. Als het goed is heeft Mark die op de film.

Hij droeg vandaag zelfs een extra trui en zijn dikke vest! Kun je je voorstellen hoe koud ik het had. De temperatuur van het water was net boven nul en de wind kwam over de gletsjer naar beneden zetten. We hadden wel geluk dat de zon regelmatig doorkwam.

Bij de gletsjer waren ze ook aan het kayakken, is misschien ook nog wel leuk om een keer te doen.

Alles bij elkaar zijn we 6 uur onderweg geweest. Na het varen heerlijk vis gegeten bij Ray's Restaurant aan de haven.

We hebben vanavond een zware taak, we moeten uit de 400 foto's kiezen welke er op het blog komen....

Morgen gaan we waarschijnlijk al vroeg met het vliegtuig naar dezelfde fjorden vliegen, tenminste als het weer het toelaat. Ben benieuwd hoe het er vanuit de lucht uitziet.

Alaska 2 Float plane lessen

2009-08-08T06:23:00.000+02:00

Vanochtend hebben we ieder een kort vluchtje gemaakt naar Kenai Lake om starts en landingen te oefenen. Midden op het meer weer even wisselen. Blijft interessant op het water, je kunt immers niet remmen. Ook moet je de yoke flink blijven trekken om de neus omhoog te houden zodat de floats niet happen zoals bij een catamaran. Zeker direct na de landing anders kun je over de kop gaan. We hebben al een mooie demo video gezien waar een floatplane inderdaad een super zwieper maakt en dan op zijn kop eindigt. 9 voor moeilijkheidsgraad en zeker een 8 voor uitvoering.

Daarna weer even eten, blijft interessant wat voor typetjes je hier tegen komt.

Het docken van het vliegtuig is al een kunst op zich. Je moet goed vooruit plannen waar je terecht wilt komen en hoe je dat gaat doen. Wanneer je de motor uitzet moet je het toestel ongeveer gebruiken als een zeilboot waarbij de krachten op de staart een heel aparte invloed hebben.

Vanmiddag is Marijke even bij gaan slapen en ben ik een uurtje alleen met James geweest. Er kwamen eerst nog wat passanten tussendoor.

Marijke heeft daarom de start en landing op Trail Lake nog wel vast kunnen leggen omdat ze inmiddels weer op was en lekker in het zonnetje kon gaan zitten. Het wordt langzaam al iets lastiger, smalle canyons waar je net kunt draaien en korte denkbeeldige start en landingsbanen.

Na een paar circuitjes en landingen zijn we verder geklommen richting de eerste gletsjers van het Icefield. Het Icefield zelf bewaren we nog even tot we weer samen gaan vliegen.

De eerst indrukken van de gletsjers en de icewalls zijn al prachtig en volgens James wordt het alleen nog maar mooier. Hij neemt het stuur even over zodat ik een paar mooie foto's alvast kan nemen. Die zijn alvast binnen. Marijke wordt uiteraard heel jaloers als ze ziet wat we al gedaan hebben maar haar beurt komt de komende dagen wel.

Morgen gaan we wellicht even wat anders doen, met beide benen op de grond. James moet wat vluchten vanuit Lake Hood bij Anchorage gaan doen. Eventueel kunnen we meevliegen maar ik denk dat we een keertje overslaan. Voor volgende week lijkt er ook beweging te komen in de rates voor een aantal lodges die we hier gezien hebben. De prijzen waren eerst veel te hoog maar daar komt nu echt beweging in. Even afwachten nog.

De eigenaar van de vliegschool, Vern Kingsford, wordt morgen 70 en viert zijn verjaardag in Anchorage. Zal wel rustig zijn op de basis dus. Quite a character zoals ze hier zouden zeggen. Hij heeft al 2 keer prostaatkanker overleeft en is al een keer stevig gecrashed in de bomen na een engine failure. Volgens hem wil God hem niet hebben omdat die de concurrentie niet aan kan....

Sander heeft intussen wel zijn dual gedaan maar is nog niet toegekomen aan de al ingeplande solo's vanwege het weer. Morgenochtend een nieuwe poging.

Karin is ook jarig vandaag (bij jullie al niet meer). We kunnen haar alleen niet bereiken omdat je met de enige provider die je hier in de omgeving hebt geen international calls kunt maken en ook geen sms kunt versturen. Het enige wat werkt is internet en dus skype, msn en mail maar ze heeft het te druk met de taart aansnijden. Toch gefeliciteerd.

Alaska Float plane lessen

2009-08-07T04:45:00.000+02:00

Het is echt fantastisch mooi hier. Weer echt totaal anders dan alle plaatsen waar we tot nu toe geweest zijn. De cabin die we hier hebben op het terrein van de vliegschool is 3 bij 3 maar heeft alles wat we nodig hebben.

De mensen wonen hier uberhaupt niet in luxe, zeker niet in zo'n dorpje als waar wij nu zitten (voor de Google mappers: Moose Pass, net noord van Seward).

Gisteren was het best grijs, vanacht heeft het getuige het getik op het dak de hele nacht geregend, maar vandaag klaart het toch verder op dan voorspeld was. Marijke mist haar Uggs al wel, het is hier een stuk kouder dan we afgelopen maand gewend waren.

Vanmorgen eerst wat theorie doorgenomen, daarna ontbeten en toen onze eerste oefeningen op het meer.

Het is ongelooflijk leuk om te doen, een combinatie van onze beide hobby's; vliegen en varen. Je moet opnieuw leren taxieen. Dat kan idle en dan laatje de roeren in het water zakken of "on the step"; dat is eigenlijk planerend zoals in een speedboot.

We hebben sowieso een hoop aan onze ervaring met zeilen en speedboats want dat komt allemaal van pas. Het lijkt wel een kruising van een catamaran, een speedboat en een vliegtuigje.

Het is heel belangrijk om bij alles wat je doet: taxieen, take-off en landing, exact de juiste neusstand aan te houden anders remt ie teveel of ga je op je neus. En het water is hier steenkoud recht van de gletsjers, dus daar zitten we niet op te wachten.

Ook moet je heel erg uitkijken juist wanneer het mooi weer is en er weinig wind staat. De meeste ongelukken schijnen boven dergelijk "glassy water" te gebeuren omdat je onmogelijk kunt inschatten hoe hoog je boven het water bent. Het komt in dat soort situaties regelmatig voor dat iemand een descending turn boven het water maakt en dan gewoon de plomp invliegt omdat hij lager is dan gedacht. Wij leren om heel goed een referentiepunt op te zoeken zoals de kustlijn en dan pas te dalen met motorvermogen er op met een continue neusstand. Lijkt wel weer een beetje op vliegen bij Dwarf in sommige aspecten.

Na de eerste oefeningen stijgen we op en zien de eerste fantastisch beelden van Alaska vanuit de lucht. Helaas geven de foto's die gemaakt zijn door het wazige raam lang niet weer wat wij vandaag gezien hebben.

Op de foto rechts staan een paar forse beren in de rivier zalm te vissen, maar het was nog behoorlijk lastig om ze een beetje in te kunnen zoomen. We hebben er in dat kreekje meer dan 10 gezien en op sommige foto's kun je zelfs de zalmen in de rivier zien.

Ik zag in hetzelfde stuk zelfs een bold eagle onder ons doorvliegen, ben benieuwd of die ook op de film staat. We zagen ook al de noordkant van het Harding Icefield, dat niet al te ver weg van ons ligt. Daar gaan we misschien morgen al overheen vliegen en evt zelf landen in een baai dichtbij een gletsjer in het zoutwater deel waar ook ijsbergen zijn.

Onze instructeur James was piloot voor een soort Netjet-achtige company en vloog op een superluxe Gulfstream.... tot de crisis kwam en hij 2-weeks notice kreeg. Nu geeft hij hier een paar uur les per dag tot september en dan moet hij maar weer zien hoe hij aan de bak komt.

Op TV hebben ze het over binnenkort 10% werklozen en ook ruim 34 miljoen amerikanen die zich hebben aangemeld voor voedselbonnen (ongeveer 1 op 9). De effecten van de crisis op het dagelijkse leven zijn hier dan ook nog lang niet voorbij.

Phoenix 7 Cessna naar Payson, Sedona en Las Vegas

2009-07-26T02:21:00.000+02:00

Gisteren was Marijke toch nog niet helemaal fit, dus ben ik samen met Sander wezen vliegen. Sander moet binnenkort navigatievluchten gaan maken naar andere vliegvelden in de buurt, dus zijn we een rondje wezen maken van Falcon Field via Gateway, Chandler, Scottsdale, Payson en Sedona weer terug. Sander heeft achterin gezeten en heeft alle velden goed kunnen zien en ook aantekeningen kunnen maken voor zijn eigen vluchten.

Payson is al een mooi vliegveld om ruim 5000ft hoogte, maar Sedona is echt het mooiste. Het veld ligt bovenop een bergrug midden tussen fantastisch mooie red rocks. Op de andere velden hebben we alleen een touch en go gemaakt maar hier zijn we echt even gestopt om rond te kijken.

Bij de landing had ik al het idee dat ik een rare turbulentiestoot kreeg net boven de baandrempel maar toen dachten we eerder dat het aan mijn onhandigheid met het toestel lag.
Toen we echter weer in tegengestelde richting vertrokken kregen we precies om hetzelfde punt een enorme oplawaai. Sander was achteruit aan het filmen en knalde met zijn hoofd tegen het dak.

Kennelijk best vermoeiend zo'n tripje, maar het kan ook zijn dat de inspanning van de laatste dagen er bij Sander uitkwam toen we bij Marijke terug in het appartement kwamen. 's-Avonds zijn we wezen eten bij een Mexicaans restaurant met een hoog Disney-gehalte. De Magic Mexicaan die er liep te goochelen leek zo mogelijk nog erger die kant op te gaan maar bleek toen hij bij ons aan tafel kwam echt dingen te kunnen die niet te volgen waren.

Daarna zijn Marijke en ik tegen zonsondergang nog even naar Lake Saguaro gereden net ten noordoosten van Mesa. Mooi meer, overdag moeten er wel honderden speedboaten op en neer crossen als we het kunnen afleiden aan het aantal boottrailers dat er zelfs wanneer het donker wordt nog staat.

Vanmorgen hebben we alle spullen ingepakt. Het plan was om eerst te gaan vliegen en daarna naar Las Vegas te rijden. Toen we wilden uitchecken werd ons echter gevraagd waarom we 1 dag eerder wilden vertrekken?! Volgende keer toch maar even op het schema kijken voordat we gaan rijden want we hebben pas morgen in Las Vegas geboekt. Tijd genoeg dus voor de vlucht vandaag, en nu Marijke weer helemaal fit is kan zij ook mooi wat CPL uren maken.

Mooie trip vanuit Phoenix door de corridor net ten noorden van de stad richting Lake Havasu op de grens met Californie. Daar hebben ze een Tower Bridge die steen voor steen in Engeland is afgebroken en daarna in de US weer is opgebouwd.

Vervolgens volgens het pad van de Colorado River noord naar de Hoover Dam en Las Vegas. Het is heel druk in de lucht rond Las Vegas en dus kansloos om dichter over de Strip te kunnen vliegen.

Toch kunnen we bij de nadering van Las Vegas North airport al een indruk krijgen. Morgen rijden we er met de auto naar toe.

Op de terugweg proberen we het nog een keer via de westkant maar dat was achteraf niet zo'n goede keuze. We komen niet heel veel dichterbij en krijgen wel heel wat meer turbulentie vanuit de bergen daar om onze oren. Door de hogere temperatuur begint het sowieso al weer behoorlijk turbulent en warm te worden, lekker misselijk worden dus achterin.

Phoenix 6 Sander's first solo

2009-07-23T22:39:00.000+02:00

Vanmorgen 7:30 lokaal was het dan zo ver, Sander's first solo. Als het op vliegen aankomt hoeven we volgens mij geen zorgen om Sander te maken. Ook al was hij zelf uiteraard nog wel een beetje nerveus ging het toch allemaal uitstekend, rustig en safe.

Sander's eigen instructeur was een weekje op vakantie, normaal houden ze er niet zo van de verantwoordelijkheid voor een first solo over te nemen. Sander kreeg dezelfde vervanger als zijn crew mate Klaas eerder deze week had. Voordat je echt solo gaat draait de instructeur dan nog 3 "oefenrondjes" met je. Op basis daarvan was hij er meteen gerust op dat het geen probleem zou zijn.

Solo moet je drie circuitjes vliegen met telkens een full-stop. Het weer was stabiel, ook doordat er vanochtend wat hoge overcast was.

Het enige lastige was dat het extreem druk was, waardoor Sander telkens lang moest wachten voor de volgende departure. Verder no problem. Na de vlucht knipt de instructeur een stuk van je das en mag je volgens de traditie de grond niet raken voordat je in het water ligt.

Top dat we dit hebben kunnen meemaken net in die ene week dat we hier zijn.

Phoenix Falcon Field naar Sedona en de Grand Canyon

2009-07-23T04:18:00.002+02:00

Phoenix 5 Sedona / Grand Canyon

2009-07-23T03:34:00.000+02:00

Vandaag konden we dan eindelijk allemaal vliegen. Sander om 5:30 zijn D11, de test voorafgaande aan zijn first solo. Marijke kan het een beetje volgen via de radio en ziet hem nog terug taxien na de vlucht. Wij zijn na de eerste uitleg en check van de C172RG om 8:00 vertrokken naar de Grand Canyon. Wel weer even wennen met allemaal analoge apparatuur aan boord, we zijn wel erg verwend met onze Diamond.

Heerlijk om wat hoger te vliegen waar de temperatuur prima uit te houden is. Zowel op de heenweg als op de terugweg zijn we over Sedona Airport (KSEZ) gevlogen. Sedona is een vliegveld boven op een heuvel midden tussen allerlei red rock gebergte. Prachtig, zelfs als de zon al wat hoger staat. Je kunt er maar 1 kant op landen vanwege de bergen net achter de baan en de vertrekkende vliegtuigen komen je dus als het ware tegemoet. Als het goed is gaan we later deze week hier ook nog een keer landen, nu vliegen we verder naar het noorden richting Grand Canyon.

Voordat we over de Canyon gevlogen zijn hebben we nog even een stop gemaakt op Grand Canyon airport (KGCN). Kon Marijke even een nieuwe kotszak halen, die was gisteren niet fit geweest maar dacht vandaag uiteraard wel gewoon mee te kunnen. Niet echt lekker voor haar maar ze heeft het toch nog (een beetje) mee kunnen maken. Rud: inmiddels is ze weer fit so no worries mate.

De locale air tours en heli's mogen een stuk lager vliegen maar wij moesten tussen 10.500 en 11.500 voet blijven. Het terrein komt tot ongeveer 7000ft zodat je alles toch behoorlijk kunt zin. Het gaat ook meer om het overzicht dan om losse details maar het moet wel indrukwekkend zijn om zo ongeveer langs de steile wanden van de canyon te kunnen vliegen. Wij moeten gebruik maken van een aantal corridors die dwars over de canyon gaan, in plaats van in de lengte door de canyon.

Onderweg SMSt Sander dat hij geslaagd is en dus morgen zijn first solo mag doen. Hij is ingepland om 7:30 locale tijd, dus 16:30 in Nederland. Daar moeten we uiteraard bij zijn, dus wij hebben onze vlucht van morgen gecancelled.

Het vliegveld Grand Canyon ligt op 5.600ft, zodat het er een stuk aangenamer is dan in Phoenix. Sander vliegt in deze fase van zijn opleiding vooral dichtbij Falcon Field en vaak niet hoger dan 3500 voet. We merken het op de terugweg direct wanneer we weer naar die hoogte gaan dalen, de warmte is dan meteen weer vol terug.

Op de terugweg kwamen we voor Sedona al weer de eerste isolated CB's tegen, waar je op zich nog goed tussendoor kunt manoevreren.
De regen die er uit valt verdampt al deels voordat het de grond raakt, maar omdat we hier wat verder naar het noorden zaten en het terrein ook hoger is krijg je helemaal mooie effecten. Het lijkt wel of er een soort stoom ontstaat waar de regen de grond raakt, en daar schijnt de zon dan weer doorheen. Heel apart.

Vanaf Sedona is het nog ruim 60 mijl terug naar Falcon Field. VFR kun je behoorlijk goed op zicht navigeren door de rivier te volgen en/of de typische bergtoppen aan te houden.

De laatste rots voor het vliegveld is Red Rock, van daar af worden we op een direct base gestuurd voor landing op RW22L. De tweede landing met de Cessna gaat al iets beter maar het is toch even wennen, vooral met de yoke (stuurtje) ipv de knuppel die we gewend zijn. Volledig gas dicht zodra je over de treshold bent, zoals we met de Diamond zouden doen, blijkt ook niet helemaal goed te werken.

Weer vroeg slapen zodat we morgen Sander's solo van begin tot einde kunnen meemaken.

Phoenix 4

2009-07-21T23:31:00.000+02:00

Ook al schijnt de zon hier meer dan 300 dagen per jaar is het toch lastig het weer te voorspellen. Normaal is het onweer er alleen in de namiddag, maar vanmorgen was het opeens anders. Nu waren er vanaf 5 uur vanochtend zware thunderstorms en kwam er zelfs regen uit.

Zowel Sander's vlucht als die van ons werd gecancelled, terwijl onze instructeur (die nu 9 maanden hier is) tot nu toe nog nooit 1 les had hoeven cancellen. Op zich was het weer naar het noorden beter maar het is ook wel handig indien je ook weer terug kunt vliegen. De vlucht naar Sedona en de Grand Canyon hebben we dan ook verplaatst naar morgenochtend 7 uur local time.

Toen het vervolgens vandaag toch opklaarde kregen we alvast een voorproefje van hoe het is om je first solo te doen. Sander's crew mate Klaas had meer geluk met de timing van zijn vlucht, dus hij kon zijn solo wel vandaag doen. Eerst 4 rondjes met de instructeur en daarna 3 full stops en taxi backs solo. Inclusief afgeknipte das en zonder de grond te raken de vijver in is het toch wel echt een mijlpaal in de opleiding.

Phoenix 3

2009-07-21T05:05:00.000+02:00

Gelukkig heeft het toch geholpen dat we nog wat hebben aangedrongen op de vliegschool. We kunnen nu toch morgenochtend vliegen. Ik geloof dat we de uren zelfs kunnen noteren in ons logboek maar dat we "niet opgeleid worden voor een brevet" zodat het binnen TSA rules toch mogelijk moet zijn.

Als het goed is gaan we morgenochtend om 6:45 AM naar Sedona en de Grand Canyon, maar het blijft afwachten met het weer omdat er al weer van alle kanten thunderstorms aankomen.

Thijs, die ook met ons mee is geweest naar Portugal heeft ook vandaag zijn first solo gedaan. Sander is dus morgen aan de beurt voor zijn final check en als alles goed gaat dan volgt woensdag zijn solo.

Mooie zonsondergang tijdens het eten in een italiaans restaurant aan het vliegveld. Op tijd naar huis omdat we morgen er allemaal weer vroeg uit moeten.

Phoenix 2

2009-07-21T02:48:00.000+02:00

Het kan ook niet allemaal meezitten. Hebben we 6 maanden van tevoren contact opgenomen met de flight school in Phoenix, weten ze nu opeens te vertellen dat we alleen scenic flights binnen 50Nm kunnen maken en dat we voor training flights daarbuiten vooraf toestemming hadden moeten regelen van de TSA (instantie die in het leven is geroepen nadat de daders van 9/11 in de USA zelf waren getrained).

Pure bureaucratie en schijnzekerheid maar of het nog gaat lukken hier zelf ook te vliegen valt dus nog even te bezien. We kunnen in ieder geval meemaken dat Sander solo gaat deze week (morgen 7:30 AM local time is zijn laatste check flight voor zijn first solo). Ook kunnen we nog altijd, net als vanmorgen, voor 6 uur afslaan voor een rondje golf. Vanaf een uur of 9 in de ochtend wordt de hitte echt al enorm. Verder zou ik het niemand als vakantiebestemming aanraden, zeker niet in hartje zomer.

We gaan voor de zekerheid alvast maar checken of we niet soortgelijke problemen kunnen krijgen in Alaska, misschien kunnen we het dan nog vooraf oplossen.

Phoenix

2009-07-20T04:43:00.000+02:00

19 juli Phoenix

Vanmorgen om 06.00 uur stond ik alweer op de cross trainer.Er is hier toch weer twee uur tijdsverschil met New Orleans, dus geen moeite. We proberen de komende dagen in het New Orleans ritme te blijven, want als je hier iets wil ondernemen, kun je dat het beste doen voor 10.00 uur 's morgens.

Om half 10 moeten we ons melden bij de receptie, om informatie over het resort te krijgen is aan Mark verteld. Als we dat zouden doen dan zouden we een gratis rondje golf en een gratis etentje in het steak house krijgen. Beetje vreemd maar OK, we zijn altijd in voor cadeautjes. Wat blijkt, ze willen je gewoon "timesharing" verkopen, daar kom je dan achter als je je meldt. We hebben die dame gewoon haar vehaal laten doen en enthousiaste vragen gesteld en net toen ze dacht dat ze ons iets ging verkopen zei Mark: Mooi verhaal, maar toch maar niet. We hebben ons cadeautje geincasseerd en zijn gegaan.

Vanmiddag zijn we de "Apache Trail" een stukje opgereden. Echt een hele mooie trip. Je rijdt eerst Mesa uit en dan wordt het steeds bergachtiger. Onderweg kwamen we langs een prachtig meertje waar half Phoenix met jetskies en speedbootjes bezig was. Nog een paar mijl doorgereden de eenzaamheid in, maar toen de weg onverhard werd vonden we het mooi geweest.

Nadat we even op het vliegveld hebben gekeken en alvast met de mensen van Falcon Executive Aviation gesproken over mogelijkheden om te vliegen later deze week. In principe zouden we graag Sedona, Grand en Bryce Canyon en Monument Valley willen bezoeken en tegelijkertijd instructie uren opbouwen voor ons CPL. Of dat gaat lukken moet nog blijken, omdat de regelgeving rondom vlieginstructie sinds 9/11 extreem streng is en we niet net als Sander door de hele TSA procedure zijn gegaan. Ook zijn veel instructeurs en vliegtuigen ingezet ter ondersteuning van de bestrijding van de vele branden die zijn ontstaan door de combinatie van extreme droogte, wind en een paar duizend blikseminslagen gisteravond.

Na het vliegveld hebben we Sander opgehaald, zijn roommates leren kennen, en zijn we gaan eten. Op zondag is hier veel gesloten, dus weer.... Applebees.

Morgenochtend 05.52 AM tee time op de lokale championship course, dus weer op tijd slapen.

07/2009 IR examen Marijke

2009-07-10T04:27:00.003+02:00

Op 1 juli heeft Marijke nog net voor de wereldreis haar Instrument Rating kunnen afronden. Volgens examinator Jan van Wonderen vloog ze tijdens het examen 'uit de kunst', dus dat geeft vertrouwen voor nieuwe Pancake avonturen in de toekomst.

Eelco, super bedankt voor de IR training en uiteraard alle gezelligheid er rond om heen.

Nu eerst op reis, waarvan we ook op dit blog af en toe nog wat vliegwerk hopen te kunnen opnemen, o.a. gaan we vliegen in Arizona, met een watervliegtuig leren vliegen in Alaska, en kris-kras op air safari door de Kimberley's in de outback van Australie.

06/2009 IFR training Marijke Scandinavie

2009-07-10T04:26:00.000+02:00

tekst volgt nog

06/2009 Mariska in Pancake Airlines naar Ameland

2009-07-10T04:25:00.000+02:00

tekst volgt nog

2009/05 Achter de onweersbui schijnt de zon

2009-05-27T09:40:00.005+02:00

Click the title link to see the HD video on DailyMotion

Marijke is zo ongeveer op examen standaard voor haar instrument rating en dus zijn we met de afrondende dingen bezig. Vorige keer heeft ze al ervaring opgedaan met recovery uit unusual attitudes, maar daar was niemand bij om het vast te leggen. Deze keer stond hoofdpijn in de weg.

Het mooie is dat er toch eigenlijk wel altijd iets te beleven is. Deze keer meldt de toren net bij oplijnen een "rapid build-up" boven het IJsselmeer to all stations. Inderdaad komt een prachtige onweersbui snel dichterbij. De bootjes op het IJsselmeer hebben weinig keus en moeten het gewoon over hen heen laten komen. Met de Pancake kunnen we er echter makkelijk vooruit blijven en omheen vliegen.

Blijft ook leuk om te volgen wat er opeens allemaal over de radio wordt geroepen. Het meest leven we mee met de leerling die net op een solo rondje polder was gestuurd. Aan de achterkant van de bui is er kraakhelder zicht en kunnen we de stralende wolkenstapel mooi bekijken. Er staat weinig wind zodat we ruim de tijd hebben voordat de bui over het vliegveld heen trekt. Met een simulated forced landing komen we direct achter de bui rustig terug op de al weer opgedroogde baan.

Pancake Airlines Crew is trained by Dwarf Powered Gliders (http://www.dwarf.nl/) and Wings over Holland (http://www.wingsoverholland.nl/). Information on the PH-PCA Diamond DA40 can be found on http://www.pancake-airlines.com/. You can click on the title link to see the HD video on DailyMotion or in the meantime also in HD on Youtube.

2009/04 IMC airwork in Eelde TMA

2009-04-29T22:59:00.006+02:00

Click on title link to see the HD video on Dailymotion

Marijke's wekelijkse IFR training met Eelco. Deze keer rustig weer maar wel met een hoop bewolking en ook wat regen zodat er ruimte genoeg was om airwork te oefenen onder IMC.

Diverse oefeningen op FL70 in de Eelde TMA en daarna descend in de holding over SO en een ILS 23 approach met bewolking tot bijna 500 voet.

Het is niet erg druk omdat al het VFR verkeer op Eelde stil ligt, dus we krijgen meer dan voldoende ruimte om alle examenoefeningen in IMC door te kunnen nemen.

Per saldo heeft Marijke nu 35 uur IFR training er op zitten en dus nog 15 te gaan. Waarschijnlijk gaat ze mikken op examen na de wereldreis om het dan ook direct verder op te kunnen pakken. Wellicht kunnen we ook in de US nog wat extra uren maken op een complex aircraft zodat CPL er meteen achteraan kan.

De Pancake heeft nog een paar uur te gaan voor de volgende beurt (300 uur) waarbij nu ook de gearbox moet worden vervangen (regulier onderhoud). Binnenkort gaat het interval daarvoor naar 600 uur maar wij zullen hem bij deze motor toch minimaal nog een keer moeten vervangen.

Pancake Airlines Crew is trained by Dwarf Powered Gliders (http://www.dwarf.nl/) and Wings over Holland (http://www.wingsoverholland.nl/). Information on the PH-PCA Diamond DA40 can be found on http://www.pancake-airlines.com/. You can click on the title link to see the HD video on DailyMotion or in the meantime also in HD on Youtube.

2009/04 UK Caernarfon and Bristol - part II

2009-04-27T22:16:00.003+02:00

Click on the title link to see the HD video on DailyMotion

Zie beschrijving onder deel I.

2009/04 UK Caernarfon and Bristol - part I

2009-04-27T21:11:00.010+02:00

Click on the title link to see the HD video on DailyMotion

Sander gaat met Harry in de triple-7 naar New York, dus besluiten wij ons eigen tripje te maken. We dachten eerst aan Scandinavie vanwege het mooie weer daar, maar omdat we pas dinsdag willen vertrekken en donderdag terug willen wordt het alsnog de UK.

We hadden nog ergens de link opgeslagen van een oude vuurtoren in Noord-Wales waarin je kunt overnachten en het lukt op zondag nog om daar een kamer te reserveren voor dinsdag. Niet de kamer waar vroeger het licht van de vuurtoren zat, die is immers een jaar van tevoren al vastgelegd maar het hele gebouw en ook de andere kamers zien er op het internet top uit.

Voordat we naar de UK vertrekken heeft Marijke eerst nog haar IFR les met Eelco. Ze gaan even op en neer naar Eelde en ik besluit wijselijk deze keer niet ook nog achterin te gaan zitten voordat we naar Wales vliegen. Het wordt de laatste tijd met het mooie weer al weer wat turbulenter, en net als in een auto is dat niet echt lekker op de achterbank, zeker niet wanneer je ook nog eens dingen met de camera probeert vast te leggen.

We plannen het eerste deel van de route IFR tot aan KONAN, een waypoint in het midden van de zuidelijke oversteek over de Noordzee. Van daaruit gaan we VFR verder. Het VFR deel bereiden we voor met PocketFMS en ik voer daar ook altijd nog even de IFR waypoints in.

Indien mogelijk gaan we op woensdag nog even langs bij Sue en Chris voordat ze hun huis in de buurt van Northhampton (Sywell EGBK) hebben verkocht. Net voor het vertrek horen we dat ze daar al weg zijn en nu bij hun dochter in Bristol wonen. Ook een prima bestemming toch? We kijken in Wales wel even hoe we dat gaan plannen, nu we toch zowel voor VFR als IFR daar de spullen electronisch voor bij hebben.

Het westelijke deel van Engeland is behoorlijk heuvelachtig met in Noord-Wales toppen rond 3500 voet. De bewolking neemt toe naar mate we meer westelijk komen en we besluiten alsnog maar on top te gaan vliegen en bij onze eerste bestemming Caernarfon (EGCK) een IFR let down aan te vragen bij de militairen van Valley Radar.

Het vliegveld ligt net over de bergen direct aan zee. De wind is aanlandig dus we krijgen baan 26 zoals de vreselijk aardige torenbezetting van EGCK al voorspeld had. Tegen de bergen hangen nog wat wolken zodat Marijke uiteindelijk vanuit het circuit een relatief korte en steile nadering inzet. Beetje een raar gezicht omdat vrijwel direct na de baan de zee begint en je daar recht op af vliegt.

Niet veel meer dan 10 minuten nadat we geland zijn trekt opeens de seafog het land binnen. Dat was nog een uitdaging geworden wanneer dat net even eerder was gebeurd.

Op het vliegveld nemen we een taxi en blijkt het toch nog wel een uur rijden te zijn naar de vuurtoren in Llandudno. Een goedkoop en snel alternatief om bij de vuurtoren te komen is op Liverpool of Manchester te vliegen en daar de trein of de snelweg te nemen die direct in Llandudno uitkomt.

De vuurtoren lijkt een beetje op een kasteeltje en staat recht op het randje van een serieuze cliff op het schiereiland.

Het schiereiland wordt omringd door een eenrichtings tolweggetje van 5 mile waarop nauwelijks verkeer komt. Het Lighthouse heeft maar 3 kamers en de ontvangst is erg warm. Zeker 's ochtends vroeg is het er met de opkomende zon en uitsluitend geluiden uit de natuur echt prachtig.

Llandudno is overigens ook een heel leuk plaatsje met een pier, en veel leuke hotels en restaurantjes. We kiezen voor de Seahorse waar je lekker kunt eten en toch ook lekker moe kunt zijn. Na het eten lopen we de 3 mile omhoog de cliff op naar het Lighthouse.

De volgende ochtend verkennen "we" (de eerste paar uur ik) de cliffs rondom het Lighthouse en zien we ook her en der mistbanken ontstaan, verplaatsen en weer verdwijnen. Vooral ook in de richting waar ons vliegtuig als het goed is nog ergens staat blijft het lang mistig. Bristol Filton (EGTG) is maar iets meer dan een uur vliegen in rechte lijn en we kiezen er op basis van de TAFs voor om de vlucht VFR langs de kustlijn naar het zuiden te maken.

Voordat we vertrekken proberen we in de toren nog contact te leggen met Harry en Sander in de cockpit van de 777 op weg naar New York. Als het goed is komen zij precies rond onze geplande vertrektijd overvliegen. In de toren blijkt het niet mogelijk om de frequentie te veranderen, zodat we het maar in het vliegtuig zelf proberen terwijl we ons klaarmaken voor vertrek. Terwijl zij op FL340 vliegen kunnen we elkaar direct en naadloos verstaan en krijgen we van Harry nog een paar erg nuttige tips over hoe een take-off zou kunnen werken.

Er staat iets van 20kt wind vanuit het zuidoosten, dus vertrekken we deze keer vanaf baan 20. Iets meer naar het zuiden zitten direct aan de kust nog een paar behoorlijke heuvels en al snel krijgen we weer te maken met een behoorlijke oplawaai van de wind die over de bergen naar beneden komt zetten. Toch even goed opletten en snel corrigeren. We gaan voor de zekerheid maar wat verder boven het water vliegen totdat de heuvels boven land aanmerkelijk lager worden.

Wanneer we verder afsteken over land richting Bristol wordt de brievenbus tussen heuvels en wolken steeds kleiner en moeten we links en rechts goed oppassen voor enkele hoge masten. Om deze op de G1000 goed te kunnen zien moet je de schaal voldoende inzoomen, anders worden de masten niet weergegeven met de TERRAIN functie van de MFD.

Een bijkomend probleem net onder 2000ft in de heuvels is dat de radio ontvangst matig tot slecht wordt. Wanneer we besluiten om toch maar weer over te stappen op IFR valt het nog niet mee om dit voornemen ook duidelijk te maken bij ATC. Op aangeven van ATC komen we nog even op de noodfrequentie uit voordat hij ons overhandigd aan Cardiff Radar.

Bristol Filton is een vliegveld aan de noordkant van Bristol en is dichtbij een militaire basis en fabrieken van Rolls Royce en BAE gesitueerd. Wanneer je de weg niet weet is het bijna onmogelijk om de ingang naar het vliegveld te vinden. Volgens Chris was dit veld voorheen de thuisbasis van de Concorde maar dat heb ik niet kunnen verifieren.

Tijdens de ILS 27 approach besluit de autopilot er nog mee op te houden (trim failure) zodat we het maar op de hand afmaken (en Marijke parallel het systeem reset door de circuit breaker er uit te trekken en opnieuw te activeren. EGTG heeft in onze landingsrichting (runway 27) een behoorlijke upslope maar ook dat levert geen problemen op.

Chris pikte ons samen met Ellen op op het vliegveld om ons mee te nemen naar hun nieuwe appartment in een zuidelijke wijk van Bristol. Eerst tijd voor een pint op een terras in het zonnetje met uitzicht op de eerste suspension bridge ter wereld. Ben even vergeten wie hem bedacht had maar volgens Chris had ik dat moeten weten.

De volgende dag bezoeken we voordat we weer IFR terugvliegen naar Nederland eerst nog Bath, het plaatsje waar de Romeinen vroeger een badhuis hebben gesticht. Mooie plaats tussen de heuvels, maar volgens mij moet je er in de zomer niet zijn wanneer dat de toptijd is voor de toeristen. Het was nu al op een doordeweekse dag niet te geloven hoe druk het er was.

Voor de terugweg naar Nederland lukte het me wel om een vrij directe route langs London richting Dover te krijgen. We passeerden niet al te ver zuidelijk van Heathrow en hadden in principe ook een goed zicht op London. Vanwege de nevel viel het toch niet mee om de bekende gebouwen van London vanaf onze vlieghoogte te identificeren, terwijl je de Thames toch wel duidelijk door de stad ziet kronkelen.

Ik vertrouw er inmiddels op dat de rare kronkels in de airways verderop in overleg met ATC wel om te zetten zijn in een meer directe route. Zeker wanneer je op niet al te drukke levels vliegt zoals wij (FL90).

Op FL90 zouden wij bij een engine failure nog ongeveer 15 mile kunnen "uitzweven", zodat er bij een oversteek van Dover naar Koksijde eigenlijk nauwelijks een periode is waarop je de kant niet zou kunnen halen. Vanaf KONAN kregen we een direct COA waarmee je min of meer parallel aan de kust direct naar NL vliegt. De kust komt dan steeds iets dichter bij.

Na 2,5 dag vliegen we over de kleurrijke bloemenvelden in de polder weer terug naar EHLE om de trip af te sluiten op het terras van Flantuas.

Pancake Airlines Crew is trained by Dwarf Powered Gliders (http://www.dwarf.nl/) and Wings over Holland (http://www.wingsoverholland.nl/). Information on the PH-PCA Diamond DA40 can be found on http://www.pancake-airlines.com/. You can click on the title link to see the HD video on DailyMotion or in the meantime also in HD on Youtube.

2009/04 Aero 2009 Friedrichshafen

2009-04-27T14:11:00.006+02:00

Click on the title link to see the HD video on DailyMotion

De volgende dag staan we op tijd op om naar Aero te gaan. Met de trein en vervolgens een kort stukje met een pendelbus over het vliegveld blijkt een heel stuk sneller te gaan dan vorige keer met de auto. Het is wel duidelijk minder druk dan in 2007, maar toch zullen er behoorlijke rijen staan.

Op de beurs zelf zien we niet heel veel nieuwe dingen ten opzichte van 2 jaar geleden. Diamond heeft een forse stand. De DA40 en 42 staan er nu met Austro motoren en de bijbehorende haaienbek. De DA-50 staat er ook, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik daar de toegevoegde waarde ten opzichte van de DA40 niet direct van zie. Dan lijkt de DA-42 eerder voor de hand te liggen omdat die naast de anti-icing dan tenminste ook nog een 2e motor biedt. De DA42 met Austro motoren is echter alleen in aanschaf al 2 keer zo duur als onze DA40 nieuw was, dus daar zie ik ook niet veel particulieren voor gaan. Het model van de D-Jet staat er identiek bij en er heeft zelfs niemand vanuit Canada de moeite genomen om naar de beurs te komen om er iets over te vertellen.

We kijken nog wat bij Cirrus en naar de Piper Meridian. Het laatste toestel spreekt nog steeds als vliegtuig en qua uitvoering erg tot de verbeelding maar door de pricing gaat de lol er snel af.

Zowel Sander als ik mogen even in (ieder een verschillende) simulator vliegen. Sander maakt een landing op Friedrichshafen (EDNY) en ik probeer een DA-42 waarvan 1 motor uitvalt in de lucht te houden terwijl Sander en Marijke op de computer achter me 20kt crosswind, 25kg ijs en allerlei ander onheil over me afroepen.

De instructor laat nog even zien wat je met het toestel allemaal kunt (tenminste in een sim).

Los van het vliegtuigje-kijken is het een topdag. Het is prachtig weer en ook buiten is er steeds genoeg te zien met airwork van o.a. Extra's en ook Stemme S10's.

's-Avonds en vrijdagochtend worden we warm ontvangen door Thomas en Martina. Het is toch echt super dat je in een paar uurtjes zo naar hen toe kunt vliegen. Binnenkort viert zij een speciale verjaardag en ook daar worden we gewoon voor uitgenodigd, ook al wonen ze bijna 1000km bij ons vandaan. We worden al wat bekender daar in de omgeving want op vrijdagochtend stonden we pontificaal in de lokale krant op een foto bij een artikel over de beurs.

Sterker nog, ook op de foto in "piloot en vliegtuig" over de beurs met de Extra van Besenyi staat Marijke als je goed kijkt ook weer weerspiegelt in het glimmende blauwe toestel.

Op de terugweg van Friedrichshafen naar Lelystad neemt Sander de RT voor zijn rekening. De reis verloopt op FL80 heel voorspoedig zodat we ruimschoots voordat het weer mistig zou worden weer landen op EHLE.

Pancake Airlines Crew is trained by Dwarf Powered Gliders (http://www.dwarf.nl/) and Wings over Holland (http://www.wingsoverholland.nl/). Information on the PH-PCA Diamond DA40 can be found on http://www.pancake-airlines.com/. You can click on the title link to see the HD video on DailyMotion or in the meantime also in HD on Youtube.

2009/03 Chambery to Friedrichshafen

2009-04-27T13:10:00.003+02:00

Click on the title link to see the HD video on DailyMotion

Dinsdagmiddag na het skien weer terug naar Chambery airport. Het weer is nog prima, ook al begint het front uit het zuiden langzaam op te trekken en heeft een ander front ook het oosten van Duitsland nog niet verlaten.

De B757 waarvoor we eerder halsoverkop terug moesten rijden vanuit Meribel staat nog vrolijk op exact dezelfde plek, maar goed de meneer van het vliegveld heeft zijn punt gemaakt dat we het vliegtuig niet afgesloten en op de rem moeten achterlaten (of tenminste de sleutels ook daar laten).

Het bleek bijna onmogelijk om een volledig IFR plan in te dienen van Chambery naar Friedrichshafen. Op de kaart en met Jeppesen Flightstar lukt het eigenlijk prima maar het vervolgens ingediende flight plan wordt telkens rejected, of ik nu de SID via PAS of via MOLUS probeer. Dan nog maar een keer proberen met "IFPS route changes accepted". Dat levert een ACKnowledged plan op, maar nu worden we naar FL140 gestuurd en da's toch net teveel (voor ons zelf tenminste).
Ook bellen naar Parijs levert niets meer op dan "dat dit inderdaad een lastige route is voor ons type toestel en dat zij er ook niet uitkwamen". Uiteindelijk heb ik er maar voor gekozen een VFR flight plan in te dienen en vervolgens onderweg te kijken of een switch naar IFR mogelijk en nodig is.

De long range tanks gaan nog even helemaal vol Jet A1 zodat we zelfs in Friedrichshafen niet meer hoeven te tanken voor de terugweg naar Nederland. We kunnen tussen de 7 en 8 uur vliegen op volle tanks en het is eigenlijk maar een klein stukje naar EDNY.

We stijgen weer naar het noorden op, terwijl de wind nog steeds hetzelfde staat als bij de landing. Het zonnetje schijnt, ook al wordt het langzaam al wat neveliger.

Het eerste stuk van de route is prachtig. We stijgen op over het meer en vervolgens om Aix-les-Bains heen richting het meer van Annecy en Annecy-Meythet airport. Je kunt de bewolking aan lijzijde helemaal om de bergtoppen heen zien krullen. Alle theoretische plaatjes van de ATPL boeken komen weer bij ons boven. Blijft uiteraard veel indrukwekkender in het echt.

Onze route voert net langs de noordkant van de Alpen en op FL80 kunnen we daar net buiten de drukke gebieden rondom Geneve VFR on top passeren. Fijn dat we de G1000 hebben want die geeft perfect aan waar de in de wolken verscholen bergtoppen zich bevinden, geeft toch een heel comfortabel gevoel. Soms steekt er net nog een topje van een berg uit het wolkendek, vlakbij de route die wij vliegen.

Net boven de wolken hebben we een prachtig uitzicht op de bergen, in eerste instantie kunnen we ook nog door de nevel heen de grond zien maar dit zicht verdwijnt snel wanneer we verder naar het oosten komen.

In Zwitserland wordt het wolkendek steeds meer gesloten en vragen we de verkeersleidig of we naar IFR kunnen switchen zodat we straks door de IMC laag kunnen voor de nadering op Friedrichshafen. Geen probleem, we moeten alleen initieel iets hoger gaan vliegen. De wolkenlaag blijkt gegroeid tot een paar duizend voet, maar we zitten nog steeds behoorlijk hoog wanneer we de grond (water in dit geval) weer zien boven de Bodensee. Het meer en Friedrichshafen zien er een beetje grijs uit vergeleken met het zonnige plaatje boven de wolken.

We worden netjes in 1 keer de ILS op gevectored, zo is IFR vliegen niet moeilijk. De autopilot wordt gearmed en pikt automatisch zowel de localiser als het glide path op. We hoeven vervolgens alleen het laatste stukje zelf te doen.
Op de grond kunnen we ons IFR arrival slot, dat je vooraf voor beursdagen moest reserveren, omruilen tegen een IFR departure op vrijdag zodat we zeker op tijd terug kunnen voor de intake van Sander van de verkorte ANWB cursus voor zijn rijbewijs.

Omdat we nu 2 dagen voor aanvang van Aero zijn aangekomen is het vliegveld nog redelijk leeg. De komende dagen zal het helemaal volstromen. Direct tegenover het vliegveld ligt een treinstation, maar het zal moeilijk zijn om nog iets in Friedrichshafen zelf te vinden. Na overleg met het hotel in Ravensberg, waar we de volgende dag met onze vrienden Thomas en Martina hebben afgesproken, kunnen we al een dag eerder daar terecht.

De volgende dag blijkt het heel eenvoudig om met de trein van Ravensberg naar Friedrichshafen te gaan, 2 stations liggen nagenoeg aan het meer. We kunnen de bergen aan de overkant niet zien vanwege de nevel, zelfs niet wanneer we met de boot op en neer naar Romanshorn aan de Zwitserse kant gaan.

Aan de kant van Friedrichshafen breekt de zon steeds meer door. Het is een leuk plaatsje met een mooie boulevard direct aan het meer en een hele berg leuke terrasjes.

Aan het eind van de dag weer met de trein terug naar Ravensberg zodat we de volgende dag uitgerust naar de beurs kunnen.

Pancake Airlines Crew is trained by Dwarf Powered Gliders (http://www.dwarf.nl/) and Wings over Holland (http://www.wingsoverholland.nl/). Information on the PH-PCA Diamond DA40 can be found on http://www.pancake-airlines.com/. You can click on the title link to see the HD video on DailyMotion or in the meantime also in HD on Youtube.

2009/03 Chambery and Meribel

2009-04-27T10:45:00.010+02:00

Click on the title link to see the HD video on DailyMotion

Sander heeft net het volledige theoriedeel op de KLM flight academy succesvol afgerond en heeft nu vrij tot 22 juni wanneer zijn klas naar de US gaat voor het eerste praktijkdeel. Tijd genoeg dus om met zijn drien een rondje te vliegen.

Het plan is om eerst een paar dagen te gaan skien in Les Trois Vallees en daarna via de Aero 2009 in Friedrichshafen terug te gaan.

Op de heenweg wordt redelijk goed weer voorspelt maar het is toch nog redelijk koud en het is onduidelijk hoever een front boven zuidwest Frankrijk en later een front boven noord Italie onze kant op zullen komen. We kiezen er dan ook niet voor om het VFR veld van Albertville te gebruiken. Alternatieven zijn dan Annecy Meythet (waar we al een keer geweest zijn) en Chambery. Vanaf beide vliegvelden is het ongeveer een uur rijden naar Meribel, vanuit Chambery is het gehele eerste deel snelweg.

Na bestudering van de kaarten kiezen we voor Chambery. Leuk om weer een nieuwe bestemming te proberen en het moet een fantastisch veld zijn, direct aan het meer en omgeven door behoorlijke heuvels.

Op de heenweg zitten Marijke en ik voorin en kan Sander achterin nog even bijkomen van het logo feest van de nacht ervoor in Eelde. De bovenlucht is nog behoorlijk koud (-/-12C rond F100), maar gelukkig kunnen we door een prachtig groot gat in de bewolking rustig naar onze cruise hoogte klimmen.

De route gaat op FL110 richting het meer van Geneve en daar worden we langzaam wat naar beneden geloodst. In de buurt van Chambery is de bewolking broken, en is er ook nog redelijk wat commercial traffic voor ons. Het nulgraden niveau ligt rond 5000 voet, en rondom het meer liggen diverse bergen die nog wat hoger zijn. De holdings waar we achtereenvolgens naar toe gedirigeerd worden moeten dan ook op FL80 of hoger gevlogen worden.

Tevens kun je het vliegveld van Chambery alleen vanuit het noorden naderen, en kun je ook alleen in noordelijke richting weer opstijgen. In verband met het andere verkeer is het dan ook niet zomaar mogelijk ons gewoon op lagere hoogte boven het meer te laten holden of iets dergelijks om het gevaar van icing te omzeilen. Weer iets wat we ons vooraf niet volledig hadden gerealiseerd en wat we aan het referentiekader kunnen toevoegen. Per saldo valt het mee en mogen we zonder noemenswaardige problemen aan de approach beginnen.

Kennelijk is er niet al teveel langzaam IFR verkeer op het vliegveld want de controller wordt erg ongeduldig wanneer we gewoon conform de approach procedure richting het veld vliegen. We kunnen toch echt niet veel harder dan 110-120 knopen in de approach en herinneren haar er toch nog maar een keer aan dat we een eenmotorige DA40 zijn. Niet vreemd overigens dat er niet al te veel GA IFR verkeer is, later blijkt dat 1 landing 180 euro kost (exclusief de parkeerkosten). Volgende keer toch maar weer naar Annecy.

Al snel krijgen we het meer in zicht, met bergen aan beide zijden. We naderen het vliegveld met een behoorlijke tailwind en ook dat is helemaal nieuw voor ons. Door de hoge groundspeed moet de autopiloot immers de neus behoorlijk naar beneden sturen om het ILS glijpad te kunnen vasthouden. Ook met het gas volledig dicht gaan we in eerste instantie veel te hard en om nou te gaan slippen tijdens een ILS approach lijkt ook heel apart. Vervolgens worden we aan herinnerd dat vliegen tussen de bergen echt totaal anders is. Terwijl de wind eigenlijk heel constant is krijgen we net onder de tophoogte van de bergen aan de zijkant een enorme turbulentiestoot en zitten we alledrie met het hoofd tegen de kap.

Wanneer we netjes volgens de procedure de break-off naar links maken voor de circle-to-land zien we dat de 757 die op ons moest wachten nog steeds op de runway staat. Via de radio horen we dat het toestel waarschijnlijk iets in de motoren heeft gezogen en de take-off moet afbreken. We bieden aan het downwindleg alvast maar te extenden en zien het toestel terwijl we op final draaien pogingen doen om de baan via de eerste exit weer te verlaten.

Net op tijd is de baan vrij zodat we gewoon kunnen landen. Parallel zien we de brandweer de Boeing al naderen maar dat blijkt achteraf allemaal mee te vallen. Wel worden we vanwege alle ophef maar even op de B-apron geplaatst naast allerlei leuke jets. Vanwege de wind en het ontbreken van mogelijkheden om het toestel daar aan de grond vast te maken zetten we de Pancake maar op de rem. Dat blijkt achteraf niet echt een handige zet te zijn, maar daarover later meer.

De dame van Herz brengt de sleutel van de huurauto netjes bij het GA platform en binnen 10 minuten na landing zitten we al in de auto op weg naar de sneeuw. Erg ligt meer dan genoeg sneeuw, dus nu alleen nog een beetje mazzel hebben met het weer. Op de eerste dag is het nog behoorlijk mistig op de pistes en net wanneer ik met mijn ski's onder boven op de berg sta wordt ik gebeld door Chambery Airport. De B757 staat inmiddels direct naast onze kleine Pancake en ze kunnen de DA40 niet verzetten omdat de rem er op staat. Of ik maar even meteen naar het vliegveld wil komen om dit op te lossen. Indien de 757 zou gaan taxien zou het waarschijnlijk niet goed aflopen met ons toestelletje. Dan toch maar weer de berg af en terug naar Chambery, Sander blijft nog even met Marijke oefenen op zijn snowboard in de mist.

Wanneer ik op het vliegveld aankom is het inderdaad wel een heel komisch gezicht om de DA40 direct naast een 757 te zien staan. Alleen voor dit plaatje was het het eigenlijk al waard om op en neer te rijden. Terwijl ik het vliegtuig naar de aeroclub Chambery verplaats waar het beter thuis hoort kan ik ook nog mooi zien dat ook grotere vliegtuigen op Chambery bij noordenwind een circle-to-land moeten maken. Gezien hun grotere speed en dus draaicirkel moet dat voor hen toch best een interessante manoeuvre zijn.

Achteraf blijkt dat het helemaal niet nodig is geweest het toestel te verplaatsen. Wanneer we een dag later vertrekken naar Friedrichshafen om het mindere weer voor te zijn staat de 757 er immers nog steeds. In de ochtend hebben we nog heerlijk in het zonnetje kunnen skien maar later die avond dreigt het front boven Italie verder naar het noorden te trekken en kunnen we misschien niet meer weg.

Wordt vervolgd in het volgende blog met de trip naar EDNY en het bezoek aan Aero 2009.

2009/03 IFR and Crosswind training Marijke Eelde

2009-04-27T10:32:00.006+02:00

Click on the title link to see the HD video on DailyMotion

IFR training van Marijke in de Pancake met Eelco met genoeg crosswind. Mooie bewolking en een hoop andere vliegtuigen die aan het lessen waren. VOR/DME 05 en een circling 01 op Eelde. Op Lelystad nog een aantal crosswind landingen.

Pancake Airlines Crew is trained by Dwarf Powered Gliders (http://www.dwarf.nl/) and Wings over Holland (http://www.wingsoverholland.nl/). Information on the PH-PCA Diamond DA40 can be found on http://www.pancake-airlines.com/. You can click on the title link to see the HD video on DailyMotion or in the meantime also in HD on Youtube.

2009/03 Rondje Wadden

2009-04-27T10:14:00.007+02:00

Click on the title link to see the HD video on DailyMotion

Rondje met de Pancake vanaf Texel over de Nederlandse waddeneilanden en terug over Eelde naar Lelystad. Op de terugweg kwamen we nog een luchtballon tegen, ook eens leuk die van de andere kant af te zien.

Pancake Airlines Crew is trained by Dwarf Powered Gliders (http://www.dwarf.nl/) and Wings over Holland (http://www.wingsoverholland.nl/). Information on the PH-PCA Diamond DA40 can be found on http://www.pancake-airlines.com/. You can click on the title link to see the HD video on DailyMotion or in the meantime also in HD on Youtube.

2009/03 Marijke IFR training EHGG

2009-04-27T09:52:00.007+02:00

Click on the title link to see the HD video on Daily Motion

IFR training met Eelco waarin we dachten wellicht wat ervaring op te kunnen doen met icing, de snelheid waarmee dit opbouwt en ook hoe je het er vervolgens weer af krijgt.
Een front passeerde van noord naar zuid, het was koud genoeg en zowel onder als boven de bewolking was voldoende ruimte om te kunnen reageren.

Hoewel je uiteraard niet op ijs zit te wachten is het voor ons toch fijn om in ieder geval een referentiekader op te bouwen met een ervaren instructeur erbij in de kist.

Terwijl Eric Derks met een Piper van Singles & Twins ons nagenoeg head-on boven ons passeerde en later aangaf behoorlijke opbouw te hebben gehad was er bij ons niets te zien. Toch nog wel een paar mooie plaatjes. Duidelijk te zien dat de achterkant van het front Eelde al bereikt had, en op de terugweg konden we het front niet meer inhalen.

Pancake Airlines Crew is trained by Dwarf Powered Gliders (http://www.dwarf.nl/) and Wings over Holland (http://www.wingsoverholland.nl/). Information on the PH-PCA Diamond DA40 can be found on http://www.pancake-airlines.com/. You can click on the title link to see the HD video on DailyMotion or in the meantime also in HD on Youtube.

2009/02 Marijke IFR training De Kooy (EHKD) and Eelde (EHGG)

2009-03-02T21:22:00.006+01:00

click on the title link to see the HD video on DailyMotion

Marijke's IFR training flight in the Pancake with instructor Eelco from Lelystad to De Kooy and via Eelde back to Lelystad. Changing circumstances with clear views close to the ground and on top of the clouds and solid IMC in between.

First IFR airwork excersises with limited panel.

Pancake Airlines Crew is trained by Dwarf Powered Gliders (http://www.dwarf.nl/) and Wings over Holland (http://www.wingsoverholland.nl/). Information on the PH-PCA Diamond DA40 can be found on http://www.pancake-airlines.com/. You can click on the title link to see the HD video on DailyMotion.